അന്ന് ഞാന് പാലക്കാട്ടേക്കുള്ള ഒര് യാത്രയിലായിരുന്നു.ആവേശത്തിലായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സ്.യുവകേരളം മാസിക നടത്തിയ മത്സരത്തില് ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടിയത് ഞാനെഴുതിയ ചെറുകഥയായിരുന്നു.അവാര്ഡ് ദാനം പാലക്കാട് ഠൗണ്ഹാളില് വെച്ചാണ്.ജീവിതത്തില് ആദ്യമായി എന്റെ രചനയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന അംഗീകാരം,അതെനിക്ക് ഒരുപാട് സന്തോഷം തന്നിരുന്നു.
കൊല്ലത്തുനിന്ന് ട്രെയിനില് എറണാകുളം എത്തി,ഇപ്പോള് അവിടുന്ന് ബസ്സില് പാലക്കാട്ടേക്ക് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.പാലക്കാടിന്റെ ഭംഗി എന്നെ വിസ്മയിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.പുഴചാലുകളും പുല്ക്കൂട്ടങ്ങളും വഴിയില് കണ്ണിനു വിരുന്നൊരുക്കി നിന്നു.വീശുന്ന കാറ്റില് പോലും ഗ്രാമത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം ആവാഹിച്ചിരുന്നു.പാലക്കാടന് ഗ്രാമം സുന്ദരിയായ യുവതിയായി ഞാന് പോകുന്ന വഴിയില്ലെല്ലാം കൂടെ വന്നു.
ഒരു നിമിഷം,ഞാന് എന്റെ നാടിനെ ഓര്ത്തു.കൊല്ലം,നഗരത്തിന്റെ അഹങ്കാരമാണ് ആ നാടിന്.അധികാരവും ഭരണവും സെക്രട്ടേറിയേറ്റും അടുത്തുകിടപ്പുണ്ടല്ലോ.ക്ഷയിച്ചു നിലം പരിശായ തറവാട്ടിലെ ചോരതുപ്പി ചാകാറായ കാര്ന്നോരുടെ തലക്കനം ഞാന് ഉള്പ്പെടുന്ന തെക്കന് വര്ഗത്തിനുണ്ട്.ചുമ്മാതല്ല ചിലര് പറയുന്നത്,മൂര്ഖനേയും തെക്കനേയും ഒരുമിച്ചു കണ്ടാല് ആദ്യം തെക്കനെ കൊല്ലുമെന്ന്.തല്ലികൊല്ലേണ്ടുന്ന കൈയിലിരിപ്പു തന്നെയാണ് ചിലപ്പോള് ..ഈ എനിക്കും.
വഴിയില് കണ്ട ഒരു കാഴ്ച മനസ്സിനെ ആകര്ഷിച്ചു.പ്രൈവറ്റ് ബസ്സില് കയറാന് സ്കുള് കുട്ടികള് അച്ചടക്കത്തോടെ വരിവരിയായി നില്ക്കുന്നു.കൊല്ലത്ത് ആകെ ഇങ്ങനെയൊരു വരി കാണാന് പറ്റുന്നത് ബീവറേജസിനു മുന്നില് മാത്രമാണ്.മറ്റൊന്നു കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു.പിന്വശത്ത് കൂടി മാത്രമാണ് യാത്രക്കാര് കയറുന്നത്.ബസ്സില് നിന്ന്് ആള്ക്കാര് ഇറങ്ങുന്നത് പിന് വശത്തെ ഡോറില് കൂടിയും.ഇവിടെയാണെങ്കില് വിരുതന്മാര് പറ്റിയാല് ജനാലവഴിവരെ അകത്തുകയറും.മറ്റു ചിലരാണെങ്കില് മുന് വശത്തെ വാതിലില് കൂടിയെ കയറൂ.സ്ത്രീ തിരക്കുണ്ടെങ്കില് ഓസിന് ഒരു സ്പര്ശനവും ആകാമല്ലോ.കിളികളും കണ്ടക്ടര്മാരും സ്പര്ശനകാര്യത്തില് തീരെ മോശക്കാരല്ല.
ഞാന് ആലോചനകള്ക്കു വിലങ്ങിട്ടുകൊണ്ട് എന്റെ ജോലിയിലേക്ക് കടന്നു.എന്തിനും സാക്ഷിയാകാന് മാര്ട്ടിന് കൂപ്പര് ഒര് കിന്ത്രാണ്ടം കണ്ടുപിടിച്ചിരുന്നല്ലോ,മൊബൈല് ഫോണ്.മൊബൈലില് പകര്ത്തിയ പ്രകൃതി ദൃശ്യങ്ങള് 3 ജി സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ മേലാപ്പോടെ സുകെര്ബര്ഗ് ആവിഷ്കരിച്ച സൗഹൃദവലയായ ഫെയ്സ്ബുക്കില് അപലോഡ് ചെയ്യുക എന്ന കലാപരിപാടിയിലേക്ക് ഞാന് കടന്നു. ഇത് ഈ അടുത്ത കാലത്ത് തുടങ്ങിയ ശീലമാണ്,ഫോട്ടോ പകര്ത്തലും അപലാഡലും.
ഗ്രാമമായിരിന്നിട്ടും നെറ്റ് പൊളപ്പന് സ്പീഡിലായിരുന്നു.മൊബൈലെടുത്ത് കുത്തികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് അടുത്തിരുന്ന അമ്മാവന് എന്നെ ഒന്നു നോക്കി.’പച്ചപരിഷ്കാരി’ എന്നമ്മാവന് മനസ്സില് പറഞ്ഞുകാണും എന്ന് ഊഹിച്ചു.ആ..പോട്ടെ..ഫെയ്സ്ബുക്ക് തറവാട് തുറന്നപ്പോള് കുറെയണ്ണം ചാടിപ്പിടച്ചെത്തി.ഇവറ്റകള്ക്കൊന്നും പല്ലുതേപ്പും കുളീം ഒന്നുമില്ലെ.കാലത്തെ മുതല് ഇതിന്റെ മുന്നിലാണല്ലോ..നോട്ടിഫിക്കേഷന്സ് കുറെയുണ്ട്.പതിവില്ലാതെ ഡിഗ്രിക്ക് കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന് കൂട്ടുകാരന് ഒര് ഫോട്ടോ ടാഗ് ചെയ്തേക്കുന്നു.അതെന്താ..സംഗതി എന്താണെന്ന് അറിയണമല്ലോ.ഞാന് ഫോട്ടോ ഓപ്പണ് ചെയ്തു.
അതൊരു സ്ത്രീയുടെ ഫോട്ടൊയായിരുന്നു.ഒറ്റനോട്ടത്തില് എനിക്കത് ആരാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.അവന് ഫോട്ടൊയ്ക്ക് നല്കിയ അടിക്കുറിപ്പ് ഞാന് നോക്കി.’ഡിയര് അഞ്ജു മിസ്,വി മിസ് യു’-അത് വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് എന്റെ ഓര്മ്മയിലേക്ക് ആ മുഖത്തിന്റെ ഉടമ കടന്നു വന്നു.അഞ്ജു മിസ്,ഞാന് ഡിഗ്രിക്ക് പഠിച്ച കോളേജിലെ ലക്ചററായിരുന്നു.എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.പക്ഷെ എനിക്ക് മിസിനെ നന്നായി അറിയാം.അന്നു പഠിച്ച എല്ലാ കൂട്ടുകാരുടെയും ഓര്മയില് അഞ്ജുമിസുണ്ടാകും.മറ്റൊന്നുമല്ല.മിസ്സിന്റെ ശരീര പ്രകൃതം.നല്ല കനമാണ്.വലിയ ശരീരം.എന്നും രാവിലെ ഒരു മാരുതിയാലാണ് വരുന്നത്.കാറില് നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നതും കോറിഡോറിലുടെ നടന്നുപോകുന്നതും,അതൊക്കെകണ്ട് ദൂരെ നില്ക്കുന്ന ഞങ്ങള് ചില്ലറ കമന്റ് ഒക്കെ ഇറക്കിയിരുന്നു.
കോളേജില് സമരം വന്ന ഒരു ദിവസം.എന്തോ പീക്കിരി പ്രശ്നമാണ്.ഒര് കാര്യവുമില്ലാത്ത ഒരു സമരം വിളി.കുട്ടിനേതാക്കളെല്ലാം മുന്പന്തിയിലുണ്ട്.ക്ലാസ് നടക്കാതിരിക്കാന് പാര്ട്ടി ഭേതമില്ലാതെ ഞങ്ങളും കുടി സമരം വിളിക്കാന്.ഞങ്ങള്ക്കിടയിലേക്ക് മിസ് പെട്ടെന്ന് കടന്നു വന്നു.എന്തായാലും ക്ലാസ് നടക്കുമെന്നും അവശ്യമില്ലാതെ സമരം വിളിക്കേണ്ടുന്ന കാര്യമില്ലെന്നും എല്ലാവരും ക്ലാസില് പോകാനും പറഞ്ഞു.അപ്പോള് തന്നെ മിസ് പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന കുട്ടികളെല്ലാം ക്ലാസില് കയറി.കോളേജിലെ വേറെ ആരു വന്നു പറഞ്ഞാലും സമരക്കൂട്ടം പിരിഞ്ഞുപോകില്ലായിരുന്നു.ആ നിമിഷം എനിക്ക് മിസിനോട് ബഹുമാനം തോന്നി.അവരെല്ലാം അഞ്ജുമിസിനെ അനുസരിക്കണമെങ്കില് മിസ് അവരെ അത്രയ്ക്ക് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കും..
മിസ്സിന് എന്താണ് പറ്റിയത്.ഫോട്ടോയ്ക്ക് കൂട്ടുക്കാരൊക്കെ ഇടുന്ന കമന്റുകള് കണ്ട് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി.മിസിന് ഒന്നും പറ്റിക്കാണരുതെ എന്ന് മനസ്സുകൊണ്ട് ആഗ്രഹിച്ചു.ഫെസ്ബുക്കില് പെട്ടെന്നിറങ്ങി.
ഫോണില് കീര്ത്തനയുടെ ഒരു മെസേജ് കിടക്കുന്നു.’ടാ നമ്മുടെ അഞ്ജു മിസ് മരിച്ചു’-കേള്ക്കാന് ഒരിക്കലും ഇടവരുത്തരുതേ എന്നാഗ്രഹിച്ച വാര്ത്ത.ഞാന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.മരങ്ങള്ക്കും പുഴയ്ക്കും കാറ്റിനും ചലനമറ്റതായി എനിക്കു തോന്നി.പതുക്കെ പതുക്കെ കാഴ്ച മങ്ങി തുടങ്ങി ..കണ്ണ് നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
ഞാന് കീര്ത്തനയെ വിളിച്ചു.അവളെ മിസ് പഠിപ്പിച്ചുട്ടുണ്ട്.വാക്കുകള് കണ്ടെത്തിയാണ് അവളെല്ലാം പറഞ്ഞു നിര്ത്തിയത്.എനിക്കറിയാം അവര്ക്കെല്ലാം മിസ്,അമ്മയുടെ വലിപ്പമായിരുന്നു.
അഞ്ജുമിസ് കുറേ നാളായി ചെന്നൈയില് ഒരാശുപത്രിയില് ചികിത്സയിലായിരുന്നു.അര്ബുദം ഒരറ്റത്തുനിന്ന് കാര്ന്ന് തിന്നുമ്പോഴും മിസ് കുട്ടികളെ ചേര്ത്തു പിടിച്ചു.അവരോട് വര്ത്തമാനം പറഞ്ഞു.വിശേഷങ്ങള് പങ്കുവെച്ചു.ചിരിച്ചു.ഇപ്പോഴും എവിടെയോ അവര്ക്കു വേണ്ടി കലഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു..
അവാര്ഡിന്റെ ആവേശത്തിലായിരുന്ന മനസ്സ് സങ്കടങ്ങള് നിറഞ്ഞ ഒരു കടലായി എത്ര പെട്ടെന്നാണ് മാറിയത്.എല്ലാ യാത്രകളും അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ.കാറും കോളും നിറഞ്ഞിരിക്കും.അവസാനം ഒരു മഴ വരും.ചിലപ്പോള് ആ മഴ സന്തോഷത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരിയായിരിക്കും.മറ്റ് ചിലപ്പോള് അത് കണ്ണുന്നീരിന്റെ സഹയാത്രികനായിരിക്കും ..
ശുഭയാത്ര നേരുന്നു ..
സമര്പ്പണം – ഞങ്ങളുടെ മഞ്ജു മിസിന് ..
GOOD ONE
Its a good story… narrating style is differnt…. nice job….
interesting
sir, it’s a wonderful story…..
very niceeeee
nice da…
thank u friends
gud
good.
good
NICEEEEEE
good story……….
kollaaam
good!!
nice ……
thanks all