Amrita Vishwa Vidyapeetham, Amritapuri Campus
Story
3G
Nov 21st
മൂന്ന് വര്ഷം പഠിപ്പിച്ച ടീച്ചറാണ് അടുത്തിരിക്കുന്നത്.12 വര്ഷം മുമ്പ് അഞ്ചാം ക്ലാസ് മുതല് എഴാം ക്ലാസ് വരെ.ടീച്ചര് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു വന്ന് എന്റെ അടുത്ത കസേരയില് ഇരുന്നപ്പോള് തന്നെ എനിക്ക് ടീച്ചറെ മനസ്സിലായിരുന്നു.പക്ഷെ ടീച്ചറിന്റെ പേരോര്ത്തെടുക്കാന് 5 മിനിട്ടെടുത്തു.സുമ ടീച്ചര്.കണക്കായിരുന്നു പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത്.മുടിയൊക്കെ നരവീണ് മധ്യവയസ്കയുടെ കുപ്പായമണിഞ്ഞ ടീച്ചര്ക്ക് എന്നെ കണ്ടാല് മനസ്സിലാകാനിടയില്ല.ആശുപത്രിയുടെ കാത്തിരിപ്പ് കസേരകള്ക്ക് മുന്നില് ചിലച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ടി വിയിലേക്ക് ടീച്ചര് നോക്കിയിരുന്നു.
എന്നെ 3 വര്ഷം കൂട്ടാനും കുറക്കാനും പഠിപ്പിച്ച ടീച്ചറാണ്.വെള്ളിയാഴ്ചകളില് മാത്രം വരാറുള്ള സോഷ്യല് പീരിഡില് എന്നെ കൊണ്ട് പാട്ടു പാടിപ്പിച്ച ടീച്ചറാണ്.ഓണ പരീക്ഷക്ക് അഞ്ച് ബി-ല് കണക്കിന് കൂടുതല് മാര്ക്ക് വാങ്ങിയപ്പോള് പേന സമ്മാനമായി നല്കിയ ടിച്ചറാണ്.
ആ ടീച്ചറിനെ,ഇപ്പോള് ഞാന് നോക്കിയതേയില്ല.ടീച്ചര്ക്ക് ഞാന് മുഖം കൊടുക്കാതെയിരുന്നു,എന്റെ പേരു പറഞ്ഞാല് ടീച്ചര്ക്കെന്നെ അറിയുമായിരുന്നെങ്കിലും.’ടീച്ചര് സുഖമാണോ..ഇപ്പോള് എവിടെയാണ്..?’എന്നു ചോദിക്കാന് എന്റെ നാവ് പൊങ്ങിയില്ല.’ഇവിടെ ആശുപത്രിയില്..?എന്താ പറ്റിയത്..അസുഖമെന്തേലും..?’എന്നു പോലും ചോദിച്ചില്ല ഞാന്.
എനിക്കെന്താണ് പറ്റിയത്..?ഞാന് ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ലല്ലോ..
എന്റെ ടോക്കണ് വിളിച്ചു.ഡോക്ടറെ കണ്ടു.തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള് ടീച്ചര് എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാന് ഞാന് നോക്കി.കാത്തിരിപ്പിന്റെ വിരസതയില് ടീച്ചര് ഉറങ്ങുന്നുണ്ടായിരിക്കും.
ആരെയും നോക്കാതെ,ഒന്നുമറിയാതെ ഞാന് പുറത്തിറങ്ങി.എന്റെ അഴുക്കു പിടിച്ച മനസ്സിനെ പേറി നടക്കുന്ന ശരീരത്തെ ചെരിപ്പില് കയറ്റി നടന്നു തുടങ്ങി.ഈ ചെരിപ്പുകള് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില് എന്റെ അഴുക്ക് വ്രണം പിടിച്ച കാലിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി ഭൂമിക്കുമേല് പടര്ന്ന് പകരുമായിരുന്നു.ഭൂമിയെ മലീമസമാക്കാതിരിക്കാനാണ് എന്റെ ചെരിപ്പുകള് എന്നെനിക്ക് തോന്നി.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാന് ടീച്ചറിനോട് മിണ്ടാതിരുന്നത്.എനിക്കറിയാം ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം.നന്നായി അറിയാം.ആള്ക്കാരോടിടപെടാന് ആള്ക്കൂട്ടത്തില് നില്ക്കാന് എന്നെ സമ്മതിക്കുന്നില്ല.എന്നെ പിന്വലിക്കുന്നത് എന്റെ മാറിയ മനസ്സാണ്.എന്റെ മനസ്സിന്റെ ശേഷി ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.കുറച്ചു വര്ഷങ്ങള് കഴിയുമ്പോള് എന്റെ ശരീരത്തില് രോഗങ്ങള് കൂടാരം പണിയും.40 വയസ്സിനു മുകളില് ഞാന് ജീവിച്ചിരിക്കുകയില്ല.ജീവിച്ചിരുന്നാല് തന്നെയും തുടര്ന്നുള്ള നാളുകള് മരണത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള മരവിച്ച കാത്തിരിപ്പായിരിക്കും.
എവിടെയാണ് എനിക്ക് വഴി തെറ്റിയത്.എന്റെ ലോകം മുറിക്കുള്ളിലെ നാല്് ചുവരുകള്ക്കിടയിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയപ്പോള്-അന്നു മുതല്.അന്നു മുതല് എന്നിലെ ഞാന് മരിക്കാന് തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അതെ പറഞ്ഞെത്തി നില്ക്കുന്നത്് ഇന്റര്നെറ്റിനെ കുറിച്ചാണ്.സോഷ്യല് നെറ്റുവര്ക്കുകളെ കുറിച്ചാണ്.ഫേസ്ബുക്കിനെ കുറിച്ചാണ്.അതൊക്കെയാണ് ലോകം എന്നു കരുതിയ ഞാന് എന്ന വിഡ്ഢിയെ കുറിച്ചാണ്..
ലഹരിയായിരുന്നു.ഒരിക്കലറിഞ്ഞപ്പോള് വീണ്ടും വീണ്ടും അറിയണമെന്ന് തോന്നി പോയ ഭ്രാന്തമായ ലഹരി.അത് നുണഞ്ഞ് നുണഞ്ഞ് ഞാനും മനുഷ്യനല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരുന്നു..3rd Generation വിപ്ലവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ലക്ഷകണക്കിന് ഭ്രാന്തമാരില് ഒരുവനായി ഞാനും..
കിളിമൊഴികള്.കൊഞ്ചലുകള്.ഒരു വരി മണ്ടന് കവിതയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന ലൈക്ക്സും കമന്റ്സും.കൂട്ടുകാര് ‘ഷെയര്’ ചെയ്യാന് ആരംഭിച്ചതോടെ മൊബൈല് ക്യാമറയില് തുരുതുരാ ചിത്രങ്ങളെടുക്കാനും തുടങ്ങി.
അങ്ങനെ..അങ്ങനെ..അങ്ങനെ..സ്വതന്ത്രനായി..എന്റെ മാത്രം ലോകത്തില്,ഒരു പട്ടം കണക്കേ ഞാന് അലഞ്ഞു.
വഴിയാത്രകളില്,ബസ്സില്,ക്ലാസ് റൂമിലെ വിരസതയില് മൊബൈല് ഫോണ് സൈബര് ലോകത്തേക്കുള്ള എന്റെ വഴിവിളക്കായി..
‘എന്ത് നേടി’?
നഷ്ടങ്ങളല്ലേ ഉള്ളൂ..
‘പ്രതിസന്ധികളെ തരണം ചെയ്യാനുള്ള പക്വതയുണ്ടോ നിനക്ക്..?’
‘നാലുപേര് കൂടുന്നിടത്തു നിന്ന് നീ എവിടേക്കാണ് ഒളിക്കുന്നത്?’
‘എന്താണ് നിനക്കിത്ര ദേഷ്യം?’
‘രാത്രിയില് 2 മണി വരെ എന്ത് ചെയ്യുകയാണ് നീ?’
‘ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി ഗ്യാസ് ബുക്ക് ചെയ്യാന് നിനക്കാകുമോ?’
‘നീ റേഷന് കടയില് ക്യൂ നിന്നിട്ടുണ്ടോ?’
‘നാളെ നീ എങ്ങനെ ജീവിക്കും?’
എനിക്ക് നേരെയുള്ള ചോദ്യങ്ങള്.പഴയ തലമുറയുടെ ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങള്.ഒന്നിനും ഉത്തരമില്ലാതായിരിക്കുന്നു എനിക്ക്.
ചോദ്യങ്ങള് ആദ്യമൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല.വിലക്കെടുത്തില്ല.പുച്ഛിച്ചു.നാക്കു പുറത്തേക്കിട്ടിരിക്കുന്ന സ്മൈലി,അവനേയും കൂട്ടുപിടിച്ചു.
‘ജോലിയൊന്നും വേണ്ടേ?’-ഉത്തരവാദിത്തപെട്ടവരുടെ ചോദ്യം.
ബഗളൂരുവിലോ ചെന്നൈയ്ിലോ ഏതേലുമൊരു ഐടി കമ്പനിയില് കയറി കൂടണം.അങ്ങനെയൊക്കെയാരുന്നു കുറച്ചു നാള് മുമ്പ് വരെ മനസ്സില്.അവിടെയും കമ്പ്യൂട്ടറിനെ കൈ വിടാന് തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.
‘അപ്പോള് നിന്റെ കല്യാണം?’-അമ്മ വകയാണ് ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങള് പതിവ്.
കൂടെകിടക്കുന്ന പെണ്ണിന്റെ സുഖത്തേക്കാള് ബെസ്റ്റ് Prone site-ല് തിളച്ചു മറിയുന്ന രതിയുടെ പുതിയ രുചികളല്ലേ-അങ്ങനെയും ചിന്തിച്ചു ഞാന് ഉള്പ്പെടുന്ന മൂന്നാം തലമുറ.കല്യാണം വെറും ശരീര കൈമാറലാണെന്നു കരുതുകയും കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളില് നിന്ന് ഒാടിമറയുകയുമായിരുന്നു ഞങ്ങള്.
ഇപ്പോള് തിരിച്ചറിവുണ്ടാകുന്നു.
എല്ലാം മനസ്സിലാകുന്നു.
കുറച്ചു നാള് എല്ലാത്തിനും നിയന്ത്രണം വെച്ചു.ആ സമയത്ത് കുറേ പുസ്തകള് വായിച്ചു.സഫലമീ യാത്ര,രണ്ടാമൂഴം,മയ്യഴിപുഴയുടെ തീരങ്ങളില് വീണ്ടും വായിച്ചു.മനസ്സില് ഒരു വസന്തകാലം തിരിച്ചു വരുന്നതുപോലെ..
വീട്ടില് സന്തോഷം.ഇതായിരുന്നു നീ..
ഇനി എനിക്ക് ടീച്ചറെ കാണുമ്പോള് ധൈര്യമായി ക്ഷമ ചോദിക്കാം.
L.T.Maratt
http://kundarajunction.blogspot.com/2011/11/3g.html
ശുഭയാത്ര
Jul 27th
അന്ന് ഞാന് പാലക്കാട്ടേക്കുള്ള ഒര് യാത്രയിലായിരുന്നു.ആവേശത്തിലായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സ്.യുവകേരളം മാസിക നടത്തിയ മത്സരത്തില് ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടിയത് ഞാനെഴുതിയ ചെറുകഥയായിരുന്നു.അവാര്ഡ് ദാനം പാലക്കാട് ഠൗണ്ഹാളില് വെച്ചാണ്.ജീവിതത്തില് ആദ്യമായി എന്റെ രചനയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന അംഗീകാരം,അതെനിക്ക് ഒരുപാട് സന്തോഷം തന്നിരുന്നു.
കൊല്ലത്തുനിന്ന് ട്രെയിനില് എറണാകുളം എത്തി,ഇപ്പോള് അവിടുന്ന് ബസ്സില് പാലക്കാട്ടേക്ക് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.പാലക്കാടിന്റെ ഭംഗി എന്നെ വിസ്മയിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.പുഴചാലുകളും പുല്ക്കൂട്ടങ്ങളും വഴിയില് കണ്ണിനു വിരുന്നൊരുക്കി നിന്നു.വീശുന്ന കാറ്റില് പോലും ഗ്രാമത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം ആവാഹിച്ചിരുന്നു.പാലക്കാടന് ഗ്രാമം സുന്ദരിയായ യുവതിയായി ഞാന് പോകുന്ന വഴിയില്ലെല്ലാം കൂടെ വന്നു.
ഒരു നിമിഷം,ഞാന് എന്റെ നാടിനെ ഓര്ത്തു.കൊല്ലം,നഗരത്തിന്റെ അഹങ്കാരമാണ് ആ നാടിന്.അധികാരവും ഭരണവും സെക്രട്ടേറിയേറ്റും അടുത്തുകിടപ്പുണ്ടല്ലോ.ക്ഷയിച്ചു നിലം പരിശായ തറവാട്ടിലെ ചോരതുപ്പി ചാകാറായ കാര്ന്നോരുടെ തലക്കനം ഞാന് ഉള്പ്പെടുന്ന തെക്കന് വര്ഗത്തിനുണ്ട്.ചുമ്മാതല്ല ചിലര് പറയുന്നത്,മൂര്ഖനേയും തെക്കനേയും ഒരുമിച്ചു കണ്ടാല് ആദ്യം തെക്കനെ കൊല്ലുമെന്ന്.തല്ലികൊല്ലേണ്ടുന്ന കൈയിലിരിപ്പു തന്നെയാണ് ചിലപ്പോള് ..ഈ എനിക്കും.
വഴിയില് കണ്ട ഒരു കാഴ്ച മനസ്സിനെ ആകര്ഷിച്ചു.പ്രൈവറ്റ് ബസ്സില് കയറാന് സ്കുള് കുട്ടികള് അച്ചടക്കത്തോടെ വരിവരിയായി നില്ക്കുന്നു.കൊല്ലത്ത് ആകെ ഇങ്ങനെയൊരു വരി കാണാന് പറ്റുന്നത് ബീവറേജസിനു മുന്നില് മാത്രമാണ്.മറ്റൊന്നു കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു.പിന്വശത്ത് കൂടി മാത്രമാണ് യാത്രക്കാര് കയറുന്നത്.ബസ്സില് നിന്ന്് ആള്ക്കാര് ഇറങ്ങുന്നത് പിന് വശത്തെ ഡോറില് കൂടിയും.ഇവിടെയാണെങ്കില് വിരുതന്മാര് പറ്റിയാല് ജനാലവഴിവരെ അകത്തുകയറും.മറ്റു ചിലരാണെങ്കില് മുന് വശത്തെ വാതിലില് കൂടിയെ കയറൂ.സ്ത്രീ തിരക്കുണ്ടെങ്കില് ഓസിന് ഒരു സ്പര്ശനവും ആകാമല്ലോ.കിളികളും കണ്ടക്ടര്മാരും സ്പര്ശനകാര്യത്തില് തീരെ മോശക്കാരല്ല.
ഞാന് ആലോചനകള്ക്കു വിലങ്ങിട്ടുകൊണ്ട് എന്റെ ജോലിയിലേക്ക് കടന്നു.എന്തിനും സാക്ഷിയാകാന് മാര്ട്ടിന് കൂപ്പര് ഒര് കിന്ത്രാണ്ടം കണ്ടുപിടിച്ചിരുന്നല്ലോ,മൊബൈല് ഫോണ്.മൊബൈലില് പകര്ത്തിയ പ്രകൃതി ദൃശ്യങ്ങള് 3 ജി സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ മേലാപ്പോടെ സുകെര്ബര്ഗ് ആവിഷ്കരിച്ച സൗഹൃദവലയായ ഫെയ്സ്ബുക്കില് അപലോഡ് ചെയ്യുക എന്ന കലാപരിപാടിയിലേക്ക് ഞാന് കടന്നു. ഇത് ഈ അടുത്ത കാലത്ത് തുടങ്ങിയ ശീലമാണ്,ഫോട്ടോ പകര്ത്തലും അപലാഡലും.
ഗ്രാമമായിരിന്നിട്ടും നെറ്റ് പൊളപ്പന് സ്പീഡിലായിരുന്നു.മൊബൈലെടുത്ത് കുത്തികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് അടുത്തിരുന്ന അമ്മാവന് എന്നെ ഒന്നു നോക്കി.’പച്ചപരിഷ്കാരി’ എന്നമ്മാവന് മനസ്സില് പറഞ്ഞുകാണും എന്ന് ഊഹിച്ചു.ആ..പോട്ടെ..ഫെയ്സ്ബുക്ക് തറവാട് തുറന്നപ്പോള് കുറെയണ്ണം ചാടിപ്പിടച്ചെത്തി.ഇവറ്റകള്ക്കൊന്നും പല്ലുതേപ്പും കുളീം ഒന്നുമില്ലെ.കാലത്തെ മുതല് ഇതിന്റെ മുന്നിലാണല്ലോ..നോട്ടിഫിക്കേഷന്സ് കുറെയുണ്ട്.പതിവില്ലാതെ ഡിഗ്രിക്ക് കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന് കൂട്ടുകാരന് ഒര് ഫോട്ടോ ടാഗ് ചെയ്തേക്കുന്നു.അതെന്താ..സംഗതി എന്താണെന്ന് അറിയണമല്ലോ.ഞാന് ഫോട്ടോ ഓപ്പണ് ചെയ്തു.
അതൊരു സ്ത്രീയുടെ ഫോട്ടൊയായിരുന്നു.ഒറ്റനോട്ടത്തില് എനിക്കത് ആരാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.അവന് ഫോട്ടൊയ്ക്ക് നല്കിയ അടിക്കുറിപ്പ് ഞാന് നോക്കി.’ഡിയര് അഞ്ജു മിസ്,വി മിസ് യു’-അത് വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് എന്റെ ഓര്മ്മയിലേക്ക് ആ മുഖത്തിന്റെ ഉടമ കടന്നു വന്നു.അഞ്ജു മിസ്,ഞാന് ഡിഗ്രിക്ക് പഠിച്ച കോളേജിലെ ലക്ചററായിരുന്നു.എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.പക്ഷെ എനിക്ക് മിസിനെ നന്നായി അറിയാം.അന്നു പഠിച്ച എല്ലാ കൂട്ടുകാരുടെയും ഓര്മയില് അഞ്ജുമിസുണ്ടാകും.മറ്റൊന്നുമല്ല.മിസ്സിന്റെ ശരീര പ്രകൃതം.നല്ല കനമാണ്.വലിയ ശരീരം.എന്നും രാവിലെ ഒരു മാരുതിയാലാണ് വരുന്നത്.കാറില് നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നതും കോറിഡോറിലുടെ നടന്നുപോകുന്നതും,അതൊക്കെകണ്ട് ദൂരെ നില്ക്കുന്ന ഞങ്ങള് ചില്ലറ കമന്റ് ഒക്കെ ഇറക്കിയിരുന്നു.
കോളേജില് സമരം വന്ന ഒരു ദിവസം.എന്തോ പീക്കിരി പ്രശ്നമാണ്.ഒര് കാര്യവുമില്ലാത്ത ഒരു സമരം വിളി.കുട്ടിനേതാക്കളെല്ലാം മുന്പന്തിയിലുണ്ട്.ക്ലാസ് നടക്കാതിരിക്കാന് പാര്ട്ടി ഭേതമില്ലാതെ ഞങ്ങളും കുടി സമരം വിളിക്കാന്.ഞങ്ങള്ക്കിടയിലേക്ക് മിസ് പെട്ടെന്ന് കടന്നു വന്നു.എന്തായാലും ക്ലാസ് നടക്കുമെന്നും അവശ്യമില്ലാതെ സമരം വിളിക്കേണ്ടുന്ന കാര്യമില്ലെന്നും എല്ലാവരും ക്ലാസില് പോകാനും പറഞ്ഞു.അപ്പോള് തന്നെ മിസ് പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന കുട്ടികളെല്ലാം ക്ലാസില് കയറി.കോളേജിലെ വേറെ ആരു വന്നു പറഞ്ഞാലും സമരക്കൂട്ടം പിരിഞ്ഞുപോകില്ലായിരുന്നു.ആ നിമിഷം എനിക്ക് മിസിനോട് ബഹുമാനം തോന്നി.അവരെല്ലാം അഞ്ജുമിസിനെ അനുസരിക്കണമെങ്കില് മിസ് അവരെ അത്രയ്ക്ക് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കും..
മിസ്സിന് എന്താണ് പറ്റിയത്.ഫോട്ടോയ്ക്ക് കൂട്ടുക്കാരൊക്കെ ഇടുന്ന കമന്റുകള് കണ്ട് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി.മിസിന് ഒന്നും പറ്റിക്കാണരുതെ എന്ന് മനസ്സുകൊണ്ട് ആഗ്രഹിച്ചു.ഫെസ്ബുക്കില് പെട്ടെന്നിറങ്ങി.
ഫോണില് കീര്ത്തനയുടെ ഒരു മെസേജ് കിടക്കുന്നു.’ടാ നമ്മുടെ അഞ്ജു മിസ് മരിച്ചു’-കേള്ക്കാന് ഒരിക്കലും ഇടവരുത്തരുതേ എന്നാഗ്രഹിച്ച വാര്ത്ത.ഞാന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.മരങ്ങള്ക്കും പുഴയ്ക്കും കാറ്റിനും ചലനമറ്റതായി എനിക്കു തോന്നി.പതുക്കെ പതുക്കെ കാഴ്ച മങ്ങി തുടങ്ങി ..കണ്ണ് നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
ഞാന് കീര്ത്തനയെ വിളിച്ചു.അവളെ മിസ് പഠിപ്പിച്ചുട്ടുണ്ട്.വാക്കുകള് കണ്ടെത്തിയാണ് അവളെല്ലാം പറഞ്ഞു നിര്ത്തിയത്.എനിക്കറിയാം അവര്ക്കെല്ലാം മിസ്,അമ്മയുടെ വലിപ്പമായിരുന്നു.
അഞ്ജുമിസ് കുറേ നാളായി ചെന്നൈയില് ഒരാശുപത്രിയില് ചികിത്സയിലായിരുന്നു.അര്ബുദം ഒരറ്റത്തുനിന്ന് കാര്ന്ന് തിന്നുമ്പോഴും മിസ് കുട്ടികളെ ചേര്ത്തു പിടിച്ചു.അവരോട് വര്ത്തമാനം പറഞ്ഞു.വിശേഷങ്ങള് പങ്കുവെച്ചു.ചിരിച്ചു.ഇപ്പോഴും എവിടെയോ അവര്ക്കു വേണ്ടി കലഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു..
അവാര്ഡിന്റെ ആവേശത്തിലായിരുന്ന മനസ്സ് സങ്കടങ്ങള് നിറഞ്ഞ ഒരു കടലായി എത്ര പെട്ടെന്നാണ് മാറിയത്.എല്ലാ യാത്രകളും അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ.കാറും കോളും നിറഞ്ഞിരിക്കും.അവസാനം ഒരു മഴ വരും.ചിലപ്പോള് ആ മഴ സന്തോഷത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരിയായിരിക്കും.മറ്റ് ചിലപ്പോള് അത് കണ്ണുന്നീരിന്റെ സഹയാത്രികനായിരിക്കും ..
ശുഭയാത്ര നേരുന്നു ..
സമര്പ്പണം – ഞങ്ങളുടെ മഞ്ജു മിസിന് ..
വരിയിലെ ഒരാള് ..
Jan 23rd
പിറകില് നിന്നുള്ള ഇടി സഹിക്കാന് വയ്യാതെ വന്നപ്പോള് ഞാന് കുറച്ചു കൂടി നീങ്ങി നിന്നു.. എന്റെ മുന്നില് ഉള്ളയാള് തിരിഞ്ഞു രൂക്ഷമായി ഒന്നു നോക്കി.. എങ്കിലും ഒന്നും പറയാഞ്ഞതില് ഞാന് നന്ദിയോടെ ഒരു വളിച്ച ചിരി പാസാക്കി.. അതയാള് കണ്ടില്ല എന്നു നടിച്ചു തിരിഞ്ഞു നിന്നു.. ഞാന് ചിന്തയില് മുഴുകി.. റോഡിലൊക്കെ തിരക്കായി വേരുന്നത്തെ ഉള്ളു.. പോരാത്തതിനു ഇന്ന് ചന്ത കൂടിയാണ്.. കോട്ടയും വട്ടിയുമായി നടന്നു നീങ്ങുന്ന സ്ത്രീകള് .. ചന്ത ദിവസങ്ങളില് റോഡ് ബ്ലോച്കവുന്നത് പതിവ് സംഭവം ആണ്.. കാള ചന്തയിലേക്ക് കന്നുകാലികളെ നടത്തി കൊണ്ടു പോകുന്നത് തന്നെ കാരണം.. ഇതു പണ്ട് മുതല്ക്കേ ഉള്ള കാഴ്ചയാണ്.. റോഡ് നിറഞ്ഞു കന്നുകാലികള്, അവയ്ക്കു ട്രാഫിക് നിയമങ്ങള് ഇല്ല.. സിഗ്നലുകള് നോക്കണ്ടാ.. എല്ലാ നിയന്ത്രണവും അവനോളം പോന്ന വടിയുമായി പിന്നില് നടക്കുന്ന നിക്കറിട്ട തമിഴന് ചെറുക്കെന്റെ കയ്യില്.. ഞാന് കുറച്ചു കൂടി മുന്നിലേക്കായി.. സമയം പത്തു ആകുന്നത്തെ ഉള്ളു.. എങ്കിലും സുര്യന് ഉച്ചിയില് തീ കോരിയിടാന് തുടങ്ങി.. പകല് മുഴുവന് ഭയങ്കരമായ ചൂടും രാത്രി പെരുമഴയും.. അതാണ് ഇപ്പൊ കുറെ ദിവസങ്ങളായി നടക്കുന്നത്.. വീടിലെ കാര്യങ്ങള് കഷ്ടത്തിലാണ്! ഒരു മുറി മാത്രമേ ചോരാതെ ഉള്ളു .. അതില് അമ്മ..ഭാര്യ.. മൂന്നു കുട്ടികള്.. മഴ തോര്ന്നു നില്ക്കുന്ന സമയം നോക്കി ഓടിളക്കി ചോര്ച്ച മാറ്റി ഇടണം.. എന്തായാലും ചിലവാ .. എന്നെ കൊണ്ടു ഒറ്റെക്ക് പറ്റില്ല.ഒരാളെ കൂട്ടിനു വിളിക്കണം .. അവനു മുന്നൂറു രൂപാ എന്നികൊടുകേണ്ടി വെറും ! ഹാ ഒരു മുറി ചോരുന്നില്ലെല്ലോ തല്കാലം ഇങ്ങനെ പോകട്ടെ..
പിറകില് ആളുകളുടെ എണ്ണം കൂടി വരുന്നു.. ഇങ്ങനെ നിന്നാല് ഒക്കില്ല! .. വേഗം പണി സ്ഥലത്തു എത്തണം.. ഇല്ലെങ്കില് ഇന്നും പാതി കൂലിയെ കിട്ടു! അങ്ങനെ ആണെങ്കില് നാളെയും കുട്ടികളുടെ ഫീസ് കെട്ടാന് ഒക്കില്ല.. ആരി വാങ്ങലും നടക്കില്ല.. പിന്നെ ആകെ ഉള്ള സമാധാനം കൈയില് നയകാശ് ഇല്ലേലും ഭാര്യ എവിടെയെങ്കിലും പോയി പത്രം മെഴുക്കി കൊടുത്തു, ഒരു നേരത്തെ ആഹാരം കൊണ്ടു വരും. എങ്ങനെ ഒക്കെ ആണേലും ഞാന് ഇപ്പോഴും അവളെ വിഷമിപ്പിചിട്ടെ ഉള്ളു.. എന്നും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു വഴക്കിടും.. പിന്നെ അതു അവസാനിക്കുന്നത്.. കുടത്തിന്റെ തല തല്ലി പൊട്ടിച്ചും.. കസേരയുടെ കാലടിചോടിച്ചും ഒക്കെ ആവും.. പറ്റുമെങ്കില് അവള്ക്കിട്ടും രണ്ടെണ്ണം! ..പിന്നെ സമാധാനമായി ഉള്ള ഉറക്കം.. എന്നേക്കാള് ആ വീട് നോക്കാന് കഷ്ടപെടുന്നത് അവള് ആണ്.. എന്നിട്ടും അവളെ ഞാന് വിഷമിപ്പിക്കുന്നു.. ഞാന് അങ്ങനെ ഒരു വെല്ലുവിളിയാര്ന്ന തീരുമാനം എടുത്തു.. അവളെ ഇനി ഉപദ്രാവിക്കില്ല! പത്തിരുപതു കൊല്ലമായി അവളുടെ ഒപ്പം.. സ്ത്രീധനം കിട്ടിയതൊക്കെ പല വിധ കച്ചവടങ്ങള് നടത്തി പരാജയപെട്ടു.. അങ്ങനെയാണ് ഇപ്പൊ നില്ക്കുന്ന പാറമടയില് ജോലിക്ക് കയറിയത്.. കട്ടി പണിയാണ്.. അപകടം പിടിച്ചതും.. ഇന്നലെ തിരി കത്തിക്കാന് വടം കെട്ടിയിറങ്ങിയ വാസു..വടം പൊട്ടി താഴെ വീണു..അവന്റെ കാര്യം കഷ്ടമാണ്.. രക്ഷ പിടിക്കുന്ന കാര്യം പടാന്ന മുതലാളി പറഞ്ഞെ ..എല്ലാം കണ്ടു മനം മടുത്തു!
പിറകില് എന്തോ ബഹളം …! ഞാന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി രണ്ടു കോളേജ് പയ്യെന്മാര് എവിടെയോ തിരുകി കയറാന് നോക്കിയതാണ്! എല്ലാരും കുടി പിടിച്ചു നിര്ത്തി ! ഇത്ര ധിറുതി പിടിച്ചു പോയാല് ബാക്കി നില്ക്കുന്നവരെല്ലാം മണ്ടന്മാര് ആണോ?? ക്ലാസ്സിലെങ്ങും കയറാതെ നടക്കുവ.. എന്റെ മൂത്ത മോനും ഇനി എങ്ങനെ ആണോ എന്തോ ..കോളേജ്ഇലെക്കെന്നും പറഞ്ഞു ഒരു ബുക്ക് എടുത്തു ഇറങ്ങാം.. ആ ഒരു ബുക്ക് ആണ് രണ്ടു വര്ഷമായി അവന് കൊണ്ടു പോകുന്നത്.. ഇത്രയും കുറച്ചേ ഉള്ളു പഠിക്കാനെങ്കിലും അവന് ഇതുവരെ ഒരന്നതിനും ജയിച്ചിട്ടില്ല.. പള്ളിക്കുടം കാണാത്ത എന്റെയല്ലേ മോന്.. അവന് അങ്ങനെ ആയില്ലെങ്കിലെ അതിശയം ഉള്ളു! അവനു താഴെ രണ്ടു പെന്ന്കുട്ടികള് .. ഒരാള് എട്ടിലും .. മറ്റേതു പത്തിലും ! മൂത്തതിനെ ഇപ്പൊ തന്നെ കെട്ടിച്ചു വിടാന് പ്രായമായി.. പത്തില് തന്നെ മൂനാം തവണയ.. ഇളയവള് പത്തു കഴിഞ്ഞാലും ഇവള് അവിടെ തന്നെ കിടക്കും.. എല്ലാം കൂടി ആലോചിച്ചിട്ട് .. ഹോ… പെട്ടന്നു പിറകില് നിന്നും ഒരു വിളി …”സാധനം വാങ്ങിച്ചിട്ട് മാറാടെ… ബാക്കി ഉള്ളവര് ഇവിടെ വെയിലും കൊണ്ടു കുറെ നേരമായി… ” ഹാ .. ഞാന് മുന്നിലെത്തിയിരിക്കുന്നു..!! പോകറ്റില് നിന്നും കാശ് എടുത്തു നീട്ടി ..”ഒരു quarter OCR ” .. അതും വാങ്ങി നടന്നപ്പോ വല്ലാത്തൊരു ആശ്വസം!.. പറമടയിലേക്ക് തിരിയുന്ന ആളൊഴിഞ്ഞ വഴിയില് നിന്നും പച്ച വെള്ളം തൊടാതെ അതു കുടിച്ചു തീര്ത്തു.. കാലിനൊക്കെ ഒരു ശക്തി വന്നപോലെ .. തിരിഞ്ഞു വേഗത്തില് നടന്നു…ഞാന് എന്തിനു ആ നശിച്ച പണിക്കു പോയി ജീവന് കളയണം..! വീടെതിയത് എന്നതെകാള് വേഗത്തില് ആയിരുന്നു.. അടുക്കളയിലേക്കു കയറി .” നായിന്റെ മോളെ..വയറു കത്തുന്നു വല്ലതും കഴിക്കാന് എടുക്കു.. ” അതിനുള്ള മറുപടിയും…അവള്ക്കിട്ടുള്ള തൊഴിയും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.. പതുങ്ങിയ ഒരു കരച്ചില്… അതവസാനിക്കും മുന്നേ..മയക്കത്തിന്റെ…ബോധാമില്ലയ്മയുടെ പാറക്കെട്ടുകളിലേക്ക് ഞാന് വടം കെട്ടി ഇറങ്ങിയിരുന്നു…
ഓര്മ്മയില് ഒരു ക്രിസ്തുമസ് രാവ്
Dec 19th
“ഉണരു ഉണരു സോദരരേ..”
ഈ പാട്ടുംകേട്ട് ഞെട്ടിയുണര്ന്ന് വാച്ചെടുത്ത് നോക്കിയപ്പോള് സമയം 12.30 കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ആരാണപ്പാ..ഈ നട്ടപ്പാതിരാക്ക് കടന്ന് പാടണത് എന്നായി ചിന്ത.പക്ഷെ ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടപ്പോള് നല്ല പരിചയമുള്ള പാട്ട്.അതെ..അതു തന്നെ.പത്തിരുപത് വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് രാത്രിയില് ഏകദേശം ഈ സമയത്തൊക്കെ ഞാനും ബാലസംഘവും ഈ പാട്ട് നാടുനടുങ്ങണ ഒച്ചയില് തൊണ്ട പൊളിഞ്ഞ് പാടിയിരുന്നു.നല്ല തണുപ്പത്ത് മൂടി പുതച്ച് കിടന്നപ്പോള് മനസ്സില് മൊത്തം ഒരായിരം ലില്ലി പൂക്കള് വിരിയിച്ച് കുളിരോടെ,സുഖമോടെ ഞാന് ആ പഴയ കരോള് ഗാനം പാടി.സാന്താക്ലോസ് വേഷം കെട്ടി നടന്ന ആ കാലം ഓര്ത്തെടുത്തു.
എനിക്കന്ന് പത്ത് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സ് പ്രായം കാണും.ക്രിസ്തുമസ് അവധിക്ക് സ്കൂള് പൂട്ടി നില്ക്കണ സമയം.വൈകുന്നേരങ്ങളില് ഞങ്ങള് വാനരസംഘത്തിന്റെ മീറ്റിങ്ങുണ്ട്.പിന്നെ ആകെ ബഹളമാണ്.ക്രിസ്തുമസിന് നാലഞ്ച് ദിവസം മുമ്പാണ് ഞങ്ങള് സാന്താക്ലോസ്,ഞങ്ങളുടെ ഭാഷയില് പറയുകയാണെങ്കില് ക്രിസ്തുമസ് അപ്പൂപ്പന് കെട്ടിയിറങ്ങാന് തീരുമാനമെടുക്കുന്നത്.തീരുമാനം കൈക്കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ തര്ക്കമാണ്.കൂട്ടത്തില് എല്ലാര്ക്കും കെട്ടണം സാന്താക്ലോസിന്റെ വേഷം.അത് നടപ്പില്ലല്ലോ.ഒടുവില് തര്ക്കം മൂത്ത് തമ്മില് പിടിയും വലിയുമാകുമ്പോള് കൂട്ടത്തിലെ ഒന്നൊന്നര തടിയനായ ഒരുത്തനുണ്ട്,അവന് കായബലത്തിന്റെ പിന്ബലത്തില് ക്രിസ്തുമസ് പപ്പാഞ്ഞി വേഷം പിടിച്ചു വാങ്ങൂം.ഞങ്ങള് എലുമ്പന്സ് ടീം മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അത് സമ്മദിക്കുകയും ചെയ്യും.
വേഷം കെട്ടുന്നയാളെ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ സാമഗ്രികള് ഒപ്പിക്കാനുള്ള ഓട്ടമാണ്.ആദ്യം തേടുന്നത് സാന്താക്ലോസിന്റെ ചിരിക്കുന്ന മുഖംമൂടിയാണ്.അതിന് അന്ന് 25 രൂപയോളം വിലയുണ്ട്.ഞങ്ങള് അവരവരുടെ വീട്ടില് നിന്ന് 2ഉം 3ഉം രൂപയൊക്കെ വെച്ച് തെണ്ടി പിരിച്ച് 25 രൂപ കഷ്ടിച്ച് തികയ്ക്കും.രണ്ട് വാനരന്മാര് അപ്പോള് തന്നെ കടയിലേക്കോടി മുഖംമൂടിയും വാങ്ങി വരും.25 രൂപയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന മുഖംമൂടി വിലകുറഞ്ഞ ലോക്കല് സാധനമാണ്.അതിന്റെ താടിയും മീശയുമുണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്ന പഞ്ഞി ഇളകി അവലക്ഷണം പിടിച്ചതുപോലെയാണിരിക്കുന്നത്.അത് ഒട്ടിച്ച് ശരിപ്പെടുത്തണം.പശ വാങ്ങണമെങ്കില് കുറഞ്ഞത് 5രൂപയെങ്കിലും വേണം.വീട്ടില് ഇനിയും കാശിനു ചെന്നാല് ഓടിക്കും.അതുകൊണ്ട് വട്ടമരത്തിന്റെ കറകൊണ്ട് (ഇന്നത്തെ തലമുറ വട്ടമരം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകുമോ,എന്തോ..!)താടിയും മീശയും ഒരു പരുവത്തിലങ്ങു ഒട്ടിച്ച് ഒപ്പിക്കും.
ഇനി വേണ്ടത് സാന്താക്ലോസിന്റെ കൈയിലൊരു വടിയാണ്.വൃത്തിയായി അലങ്കരിച്ച ഒന്ന്.നല്ല നീളത്തിലും കനത്തിലും ഒര് കമ്പ് വെട്ടി ചെത്തി മിനുക്കി ഷേപ്പാക്കി വൃത്തിയായി തോരണമൊക്കെ ഒട്ടിച്ച് കമ്പിന്റെ അറ്റത്ത് മുകളിലായി രണ്ട് ബലൂണ് കൂടി കെട്ടുമ്പോള് സാന്താക്ലോസ് കൈയില് കൊണ്ടു നടക്കുന്ന വടി റെഡി.
അടുത്തത് സാന്താക്ലോസിന്റെ കുപ്പായമാണ്.അത് ഒപ്പിക്കുന്നതാണ് വലിയ തമാശ.നല്ല ചുമന്ന കളറിലെ കാലറ്റം വരെ നീളമുള്ള കുപ്പായമാണ് വേണ്ടത്.ഞങ്ങള് വാനരസംഘം വരുമാനമില്ലാത്ത,തൊഴിലില്ലാത്ത,സ്പോണ്സര്മാരില്ലാത്ത പാവം കിടാങ്ങളല്ലേ.ഞങ്ങള് കുപ്പായം എവിടുന്ന് ഒപ്പിക്കാനാണ്.അതിനും ഞങ്ങള് വഴി കണ്ടെത്തി.വാനരസംഘത്തിലെ ചുണക്കുട്ടികള് അപ്പോള് തന്നെ അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേച്ചിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടും.
ചേച്ചി ചുവന്ന കളര് നൈറ്റി ഉണ്ടോ..?
ഇല്ലല്ലോ..!
ചേച്ചിയുടെ മറുപടി ഇല്ല എന്നാണെങ്കില് അടുത്തവീട്ടിലേക്കോട്ടമായി.നാലഞ്ച് വീട് കയറി ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും എവിടേലും ഏതെങ്കിലും വീട്ടില് ചുവന്ന നൈറ്റി കഴുകിയിട്ടേക്കുന്നത് കണ്ണില് പെടും.എടുത്തോട്ടെ എന്നൊന്നും ചോദിക്കാന് നില്ക്കില്ല.അതും പൊക്കി വാനരസംഘം വിജയശ്രീ ലാളിതരായി മടങ്ങിയെത്തും.
ഇനി വേണ്ടത് ഒര് തലയിണയും ഒരു ചുറ്റ് കയറുമാണ്.സാന്താക്ലോസിന്റെ കുടവയര് സൃഷ്ടിക്കാന് വേണ്ടിയാണിത്.തലയിണ വയറില് ഫിറ്റ് ചെയ്ത് നന്നായി കെട്ടി വെയ്ക്കും.കുടവയര് റെഡി.
ഇത്രയും റെഡിയായി കഴിഞ്ഞാല് അവസാന ഐറ്റത്തിനു വേണ്ടി ഓട്ടം തുടങ്ങും.നാട്ടുകാരെ കള്ള ഉറക്കത്തില് നിന്നും ഉണര്ത്താന് ഒരു ഡ്രം ആവശ്യമാണ്.അതിന്റെ ഭീകരമായ ഒച്ചകേട്ട് വേണം നാട് നടുങ്ങാന്.ഒരു ഡ്രം വാടകയ്ക്ക് എടുക്കണ കാര്യം ആലോചിക്കാന് കൂടി കഴിയുമായിരുന്നില്ല.250രൂപയാണ് ഇടത്തരം ഡ്രമിന് ഒരു ദിവസം വാടക.25 രൂപ ഒപ്പിച്ച കഷ്ടപ്പാട് ഞങ്ങള്ക്കറിയാം.അതിനും പരിഹാരമുണ്ടാക്കി.കൂട്ടത്തില് ഒരു വാനരന്റെ അച്ഛന് എക്സൈസിലാണ്.അവന്റെ വീട്ടില് ചെന്ന് വാറ്റ് ചാരായം പിടിച്ച 2 കിടിലം കന്നാസുകള് സംഘടിപ്പിച്ചു.പാവങ്ങളുടെ ഡ്രം റെഡി.
പിന്നെ രാത്രിയാകാന് വേണ്ടിയുള്ള നീണ്ട കാത്തിരിപ്പാണ്.വൈകുന്നേരം 6 മണി മുതല് സാന്താക്ലോസിനെ ഒരുക്കാന് തുടങ്ങും.ആദ്യം കുടവയര് ഫിറ്റ് ചെയ്യണ ചടങ്ങാണ് നടത്തുന്നത്.പിന്നെ ചുവന്ന നൈറ്റി അണിയിക്കും.അവസാനത്തെ ഡ്രസ് റിഹേഴ്സല് കൂടി കഴിയുമ്പോഴേക്കും സമയം 9 മണിയാകും.
9 മണിക്ക് കാഹളം മുഴങ്ങും.കന്നാസില് കമ്പു വീഴും.ആരവങ്ങള് തുടങ്ങും.നാട് വിറകൊള്ളും.വാനരസംഘത്തിന്റെ വരവ് മാളോരറിയും.
ഞാനായിരുന്നു സംഘത്തിലെ ആസ്ഥാന പാട്ടുക്കാരന്.എന്റെ ചീവിടുപോലുള്ള ഒച്ച ഒരു വീട്ടില് മുഴങ്ങി കഴിഞ്ഞാല് അത് അടുത്ത പഞ്ചായത്ത് വരെ ചെന്ന് വരവറിയിച്ച് തിരിച്ചു വരും.അത്രയ്ക്ക് കെങ്കേമമാണ്.
സാന്താക്ലോസുമായുള്ള യാത്ര ബഹുരസമാണ്.ഒരിക്കല് നമ്മുടെ സാന്താക്ലോസ് തടിയനെ പട്ടി കടിക്കാന് ഓടിച്ചു.കൊടുത്തു സാന്താക്ലോസ് പട്ടിയുടെ പള്ളയ്ക്കിട്ടൊരു കീറ്.പട്ടിയുടെ അണ്ടകടാഹം വരെ കലങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകണം.വേറൊരിക്കല് സാന്താക്ലോസ് തുള്ളിക്കൊണ്ട് നിന്നപ്പോള് വയറ്റില് കെട്ടിവെച്ചിരുന്ന തലയിണ അഴിഞ്ഞുപോയി.അവന്റെ ഒടുക്കത്തെ തുള്ളനിന് എന്റെ വക ഒരു വിമര്ശനവും ഞാന് പാസാക്കി.ഞാന് ആരുന്നെങ്കില് തകര്ത്തേനെ എന്നൊരു വാല്ക്കഷ്ണവും.
ചിലമാന്യന്മാര് ഗേറ്റ് തുറക്കില്ല.ഞങ്ങളെ പുച്ഛമാണ്.ആ വീടിനു മുന്നിലായിരിക്കും ഞങ്ങളുടെ കലാപ പരിപാടികള് പിന്നെ പൊടി പൊടിക്കുക.തൊണ്ട പൊട്ടുമാറുച്ചത്തില് ഞങ്ങള് അവിടെ നിന്നു പാടും.
” ഉണരു ഉണരു സോദരരേ..”
രക്ഷയില്ലെന്നറിഞ്ഞാല് കന്നാസിലിട്ട് കൊട്ടി വീട്ടുകാരെ പുകച്ചു പുറത്ത് ചാടിക്കും.തെറി വിളിയും എത്രയോ കേട്ടിരിക്കുന്നു.cultureless peoples..!
ഇങ്ങനെയൊക്കെ എന്തു രസമായിരുന്നു കുട്ടിക്കാലത്തെ ക്രിസ്തുമസ് രാത്രികള്.പിരിഞ്ഞു കിട്ടുന്ന നാണയത്തുട്ടുകള് കൂട്ടിവെച്ച് ക്രിസ്തുമസിന് ഞങ്ങള് കേക്കു വാങ്ങിക്കും.എല്ലാവരും ചേര്ന്ന് അത് മുറിക്കും.എന്നിട്ട് അയല്പക്കത്തെ വീണ്ടുകളില്ലെല്ലാം വിതരണം ചെയ്യും.കൂട്ടത്തില് ഒരു ഹാപ്പി ക്രിസ്തുമസും പാസാക്കും.ജീവിതത്തില് ഇത്രയും സന്തോഷിച്ച ദിവസങ്ങള് വേറെയുണ്ടായിട്ടില്ല.അതൊന്നും ഇനി തിരികെ കിട്ടില്ലല്ലോ..!
കട്ടിലില് കിടന്നുകൊണ്ട് വീണ്ടും ആ കരോള് ഗാനത്തിന് കാതോര്ത്തു.ഇപ്പോഴത് കേക്കണില്ല.ആ സംഘം വേറെ ഏതോ ദിക്കിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടാകണം.പതിയെ ഞാന് മയക്കത്തിലേക്ക് വീഴുമ്പോള് ആ കരോള് ഗാനം വീണ്ടും എന്റെ മനസ്സില് ഉണര്ന്നു..
“യഹൂദിയായിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തില്
ഒരു ധനുമാസത്തില് വിടരും രാവില്
രാപ്പാര്ത്തിരുന്നു അജപാലകര്
ദേവരാഗം കേട്ടു ആമോദത്തോടെ
അന്നു തിങ്കള് കല പാടി ഗ്ലാറിയ..”
ആ ആത്മാവിന് നിത്യശാന്തി നേരുന്നു.
Nov 17th
പത്രത്തിലെ ചരമകോളം ഒരിക്കല്പോലും വായിക്കാത്ത ഞാനാണ്.പിന്നെങ്ങനെ ഈ വാര്ത്ത ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചു.ഹൃദയം നിശ്ചലമായി വാര്ത്ത വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്.അവിരുടെ മുഖം പത്രത്തില് കണ്ടപ്പോള് മനസ്സൊന്നു വിങ്ങി.ആ വിങ്ങലാണല്ലോ കണ്ണുന്നീരായി പ്രതിഫലിച്ചത്.എനിക്ക് ആരുമായിരുന്നില്ല അവര്.പക്ഷെ എനിക്കവരെ അറിയാം.ഇന്നലെ ആദ്യമായും അവസാനമായും ഞാനവരെ കണ്ടിരുന്നു.
ഇന്നലെ രണ്ടാം ശനി.വിരസമായ ഒരു ഒഴിവു ദിവസം.വീട്ടില് ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.ഒര് കല്യാണത്തിനു പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു എല്ലാവരും.ചാനലുകള് മാറ്റിയും തിരിച്ചും ഞാന് ടി.വിക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് ബോര് അടിച്ചു.എന്തൊക്കെയോ ജോലികള് ചെയ്യാന് ഏല്പ്പിച്ചാണ് അമ്മ പോയത്.ഒന്നും ചെയ്യാന് വയ്യ.കമ്പ്യൂട്ടറിനു മുന്നിലിരുന്നുള്ള പഠനം മേലനങ്ങി പണിയെടുക്കുന്നതില് നിന്നും എന്നെ പിന്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.ഫലത്തില് ഞാനൊരു മടിയനായി തീര്ന്നു.മുപ്പത്തിയഞ്ചാമത്തെ വയസ്സില് സുന്ദരമായ ഒരു ഹാര്ട്ട് അറ്റാക്ക്.ഡിം..അങ്ങനെയാകും എന്റെ മരണം.
അങ്ങനെ പലചിന്തകളില് വ്യാപരിക്കുമ്പോഴാണ് വീട്ടിലെ കോളിങ് ബെല് മുഴങ്ങിയത്.കൂട്ടുകാര് ആരെങ്കിലുമാകുമെന്ന് കരുതിയാണ് കതക് തുറന്നത്.അല്ലാതെ ഈ സമയത്ത് ആര് വരാനാണ്.പക്ഷെ കതകു തുറന്നപ്പോള് മുന്നില് കണ്ടത് ഒരു സ്ത്രീ രൂപമായിരുന്നു.നല്ല കറുത്തിട്ട്,അധികം പ്രായമില്ലാത്ത സ്ത്രീ.അവര് ഇളം ചുവപ്പ് നിറത്തില് പച്ച ബോര്ഡറുള്ള ഒരു സാരിയാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്.തലയില് ഒരു കറുത്തതുണിയിട്ടിരുന്നു.പക്ഷെ അവരെ കണ്ടിട്ട് ഒരു മുസ്ലിമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.
ആരാ..എന്താ..?-എന്ന ഭാവത്തില് ഞാനവരെ നോക്കി.എന്റെ ചോദ്യം വരുന്നതിനു മുന്പേ അവര് എന്തോ പറഞ്ഞു.പക്ഷെ ഞാനത് വ്യക്തമായി കേട്ടില്ല.ഞാന് അവര്ക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു.
“എന്താ..?”
“ഇവിടെ ആരാ തേങ്ങയിടാന് വരുന്നത്..?”
അവര് എന്നോട് ചോദിച്ചു.അവരുടെ ശബ്ദത്തിന് ചെറിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.
“എനിക്ക് പേരറിയില്ല”
ഞാന് പറഞ്ഞു.
“അമ്മയിലെ ഇവിടെ..?”
അവര് അകത്തേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“ഇവിടെ ആരാ തേങ്ങയിടാന് വരുന്നത്..?”
അവര് അതേ ചോദ്യം എന്നോട് ആവര്ത്തിച്ചു.അവരുടെ ശബ്ദം അപ്പോള് നന്നായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എനിക്ക് അയാളുടെ പേരറിയില്ല.പൊക്കം കുറഞ്ഞ ഒരാളാണ്.”
വീട്ടില് തേങ്ങയിടാന് വരുന്ന ആളിന്റെ പേരെനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.കണ്ടുള്ള പരിചയം മാത്രമെ ഉള്ളൂ.
“രമേശനാ..?”
അവര് ചോദിച്ചു.
“അറിയില്ല.”
“ഞാന് രമേശന്റെ പെങ്ങളാണ്.”
ഞാന് അവരെ നോക്കി.മുന്പെങ്ങും ഇവിടെ കണ്ടിട്ടില്ല.എന്താണ് അവര് പറയാന് വരുന്നത്.
“ക്യാന്സറാണ്.മരുന്നു വാങ്ങണം.”
ആ മറുപടിയില് എന്റെ മനസ്സൊന്നു പിടച്ചു.ഇത് സത്യമായിരിക്കുമോ.?എനിക്ക് അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാന് തോന്നിയില്ല.അമ്മ ഷര്ട്ട് വാങ്ങാന് തന്ന 300 രൂപ മേശയില് ഇരിപ്പുണ്ട്.അതില് നിന്ന്..
“ഇവിടെ ഇപ്പോള് ഞാന് മാത്രമേ ഉള്ളൂ.പോയിട്ട് അച്ഛനോ അമ്മയോ ഉള്ളപ്പോള് വരൂ.”
പക്ഷെ ഇങ്ങനെ പറയാനാണ് എനിക്കപ്പോള് തോന്നിയത്.കമ്പ്യൂട്ടറിനു മുന്നിലുള്ള ജീവിതം കനിവുള്ള നന്മയുള്ള എന്നിലെ മനുഷ്യനെ ഇല്ലാതാക്കിയിരിക്കുന്നു.ഞാനും ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പ്രതിനിധിയായിരിക്കുന്നു.
അവര് മറുത്തൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.തിരിച്ചു നടന്നു തുടങ്ങി.മുറ്റത്ത് നിവര്ത്തിവെച്ചിരുന്ന അവരുടെ കുട എടുക്കാന് കുനിഞ്ഞപ്പോള് തലയിലിട്ടിരുന്ന കറുത്തതുണി ചെറുതായൊന്നു നീങ്ങി.അപ്പോഴാണ് ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.അവര്ക്ക് മുടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.ഗേറ്റിനരികില് കിടന്നിരുന്ന ചെരുപ്പുമിട്ട് അവര് റോഡിലേക്കിറങ്ങി.
ഒരുനിമിഷം ഞാന് നിശ്ചലമായി.ശരിയാണ്.അവര് പറഞ്ഞതെല്ലാം ശരിയാണ്.ഞാന് അകത്തേക്കോടി.മേശ തുറന്ന് പൈസയുമെടുത്ത് ഗേറ്റിനരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും അവര് ഏതോ വഴിയിലേക്ക് മറഞ്ഞിരുന്നു.മനസ്സില് വലിയൊരു ഭാരവും പേറിയാണ് ഞാന് വീട്ടിലേക്ക് കയറിയത്.
പത്രം ഞാന് മടക്കി വെച്ചു.കണ്ണുകള് പിന്നെയും നിറയുകയാണ്.ഇന്നലെ എന്റെ മുന്നില് വന്ന സ്ത്രീ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.എന്റെ മുന്നില് കൈകൂപ്പി നിന്ന ഒരിറ്റ് ദയയ്ക്ക് വേണ്ടി യാചിച്ച അതേ സ്ത്രീ തന്നെയാണ് പത്രത്താളിലിരുന്ന് എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്.
മരണവീട്ടിലേക്ക് പോകാനിറങ്ങുകയായിരുന്നു അച്ഛന്.ഞാനും അച്ഛന്റെ കൂടെയിറങ്ങി.ഒരു മരണവീട്ടിലും ഞാന് പോകാറില്ലായിരുന്നു.എനിക്ക് പേടിയാണ്.മരണവീട്ടില് ചെല്ലുമ്പോള് ഉറ്റവരുടെ കരച്ചില്,ചന്ദനത്തിരിയുടെ ഗന്ധം..അങ്ങനെ പലതും എന്റെ മനസ്സിനെ തളര്ത്തികളയുമായിരുന്നു.മരണത്തെ എനിക്ക് ഭയമാണ്.
ഏകദേശം 20 കിലോമീറ്റര് അകലെ ഒര് കോളനിയില് അച്ഛനോടിച്ചിരുന്ന ബൈക്ക് നിന്നു.അവിടെയൊരു ചെറിയ മുറുക്കാന് കടയുണ്ടായിരുന്നു.വഴി ചോദിക്കാനാണ് ബൈക്കവിടെ നിര്ത്തിയത്.കടക്കാരന് പറഞ്ഞു തന്ന വഴിയില് ഞങ്ങള് പോയി.ഒരു ചെറിയ കുന്നിന് മുകളിലായിരുന്നു വീട്.അവിടേക്ക് വണ്ടി ചെല്ലില്ല.ബൈക്ക് താഴെ വെച്ചിട്ട് ഞങ്ങള് കുന്നു കയറി വീടിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
മരണത്തിന്റെ നിശബ്ദത അവിടെ തളം കെട്ടി നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു.വീടിനു മുന്നില് വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ആള്ക്കാരെ ഉള്ളു.ഞാനും അച്ഛനും അകത്തേക്ക് കയറി.അച്ഛനെ കണ്ട് വാതിലിരികില് നിന്ന രമേശന് മൂപ്പര് ചെറുതായൊന്ന് ചിരിക്കാന് ശ്രമിച്ചു.
ഞാന് ആ സ്ത്രീയെ ഒരു നോക്കേ നോക്കിയോളു.സമനില തെറ്റി ഞാന് കരയുമെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോള് ഞാന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.ഇന്നലെ ഞാനവര്ക്ക കാശ് കൊടുത്തിരുന്നെങ്കില് അത് അവര്ക്ക് ഒരു ദിവസത്തെയെങ്കിലും മരുന്നിനു തികയുമായിരുന്നു.ചിലപ്പോള് മരണം അവരോട് കനിവു കാണിക്കുമായിരുന്നു.ഒര് ദിവസം കൂടിയെ ങ്കിലും ജീവിതം നീട്ടി കിട്ടുമായിരുന്നു..
രമേശന് മുപ്പര് അച്ഛന്റെ അരികിലേക്കു വന്ന് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
“ക്യാന്സറായിരുന്നു.ചികില്സിക്കാന് എനിക്കെവിടുന്ന സാറേ കാശ്.എന്നാലും എന്നെകൊണ്ട് ആവുന്നതൊക്കെ ചെയ്തു..എന്നിട്ടും..”
അയാളും കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തിയിരുന്നു.
“കല്യാണം കഴിഞ്ഞിരുന്നോ..?”
അച്ഛന് ചോദിച്ചു.
“അതല്ലെ സാറേ കഷ്ടം.അളിയന് ഒരു വര്ഷം മുന്പ് മരിച്ചു.ഇതേ രോഗം തന്നെ.എന്ത് ചെയ്യാനാ സാറേ വിധി അല്ലാതെയെന്താ..ദേ അവളെ കണ്ടില്ലേ.ഞാന് നോക്കണം ഇനി അതിനെ.എങ്ങനെ നോക്കാനാ സാറേ..?”
അപ്പോഴാണ് അയാള് കൈചൂണ്ടിയ ദിക്കിലേക്ക് ഞാന് നോക്കിയത്.അവിടെ നാല് വയസ്സിന് താഴെ മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു പെണ്കുട്ടിയിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.എന്തോ കളിയ്ക്കുകയായിരുന്നു.പാവം അച്ഛനു പിന്നാലെ അമ്മ പോയതൊന്നും അറിയുന്നുണ്ടാകില്ല.ഞാനും അച്ഛനും അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു.
അവള് തലയുയര്ത്തി ഞങ്ങളെ നോക്കി.വീണ്ടും പഴയ ജോലിയില് മുഴുകി.ഞാന് അവളുടെയരികിലിരുന്ന് ഇന്നലെ അവളുടെ അമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കാതെ പോയ പണം അവളുടെ കൈയില് പിടിപ്പിച്ചു.എന്തിനാണ് അങ്ങനെ ചെയ്തത് എന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.എങ്കിലും അങ്ങനെ ചെയ്യാനാണ് തോന്നിയത്.അവള് എന്നെ നോക്കികൊണ്ടേയിരുന്നു..
കുന്നിറങ്ങി ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോള് ഞാന് അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു
“നമുക്ക് അവളെ നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടു വന്നാല്ലോ..?കഷ്ടമല്ലേ..”
അമ്മിണി
Oct 27th
ഇപ്പോഴും മഴപെയ്യുമ്പോള് ഞാന് അവളെ കുറിച്ച് ഓര്ക്കുമായിരുന്നു.ഒരുപാട് ഋതുക്കള് പിന്നോക്കം പോയി വള്ളി ടൗസറുമിട്ട് സദാനേരവും വികൃതികുട്ടനായിരിക്കുന്ന നാലാക്ലാസുകാരനാകും ഞാന് അപ്പോള്.പൊട്ടിയ ഓടിന്റെ വിടവിലൂടെ വരുന്ന പ്രകാശം കൈവെള്ളയില് പതിപ്പിച്ച് സന്തോഷിക്കുമ്പോള് തൊട്ടടുത്ത ബെഞ്ചില് അത് കണ്ട് രസിച്ചിരുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരി എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു-അമ്മിണി.അമ്മിണി മിടുക്കിയായിരുന്നു.നന്നായി പഠിക്കും.ടീച്ചര് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങള്ക്കൊക്കെ ഉത്തരം പറയും.പരീക്ഷകള്ക്കും അവള്ക്ക് നല്ല മാര്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ അപ്പുറത്തെ ബെഞ്ചില് ഇരുന്നതുകൊണ്ടാകണം ഞാന് അമ്മിണിയെ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയത്.അവള്ക്ക് കൂട്ടുകാരൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.അമ്മിണി ആരോടും അധികം സംസാരിക്കുന്നതായി ഞാന് കണ്ടിട്ടില്ല.ചിരി വിരിയാത്ത ആ കുഞ്ഞ് മുഖത്ത് എപ്പോഴും വിഷാദ മേഘങ്ങള് മൂടിയിരിക്കുന്നതായി ഞാന് കണ്ടു.പക്ഷെ അപ്പോഴൊന്നും അവളോട് മിണ്ടാനുള്ള ധൈര്യം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഉച്ചയ്ക്ക് ഞങ്ങള് ചോറു കഴിക്കുന്ന സമയത്ത് അമ്മിണി ക്ലാസില് നിന്നും അപ്രതിക്ഷയാകുമായിരുന്നു.പക്ഷെ ചോറുണ്ടിട്ട് കൈകഴുകി വരുമ്പോള് ക്ലാസിന്റെ ജനാലയ്ക്കരികില് പുറത്തേക്ക് നോക്കി അമ്മിണി നില്ക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു.ഞങ്ങള് ചോറുണ്ണുമ്പോള് അമ്മിണി എവിടെ പോകുന്നു എന്നറിയാന് ഞാന് ഒരു ദിവസം തീരുമാനിച്ചു.ഉച്ചയ്ക്ക് ചോറുണ്ണാന് വിട്ട നേരം ക്ലാസിനു പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ അമ്മിണിയുടെ പിന്നാലെ അവളറിയാതെ ഞാനും കൂടി.അവള് സ്കൂള് മൈതാനത്തിന്റെ ഒരു ഒഴിഞ്ഞകോണിലേക്കാണ് നടന്നത്.അവിടെ ഒരു അരളി മരം ഉണ്ടായിരുന്നു.അതിനു ചുവട്ടില്,പുല്ത്തകിടിയില് അവള് ഇരുന്നു.അമ്മിണി തറയില് കിടന്നിരുന്ന അരളിപൂക്കള് ശേഖരിക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു.ഞാന് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“അമ്മിണി എന്താണ് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്.?”-ഞാന് ചോദിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അവള് എന്നെ കണ്ടത്.പക്ഷെ എന്നോട് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“അമ്മിണി എന്നോട് മിണ്ടില്ലേ..?ഉച്ചയ്ക്ക് എന്താണ് ചോറു കഴിക്കാത്തത്.?”
ഞാന് പിന്നെയും ചോദിച്ചു.പിന്നെയും അവള് മൗനം പാലിച്ചു.
“ഈ പൂക്കള് ആര്ക്കാണ്.?”
“എനിക്ക് വിശപ്പില്ല” -എന്ന് മറുപടി നല്കികൊണ്ട് അമ്മിണി അവിടെ നിന്നും എണ്ണീറ്റുപോയി.
അന്നേ ദിവസം എനിക്ക് അമ്മയുടെ കൈയില് നിന്ന് തല്ലു കിട്ടി,ഉച്ചയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയ ചോറു തിന്നാത്തതിന്.ചോറിനു പിന്നിലെ കഷ്ടപ്പാടുകളെകുറിച്ച് അമ്മ എന്റെ മുന്നില് ഒരു ചെറു പ്രസംഗവും നടത്തി.
അടുത്ത ദിവസം അരുളിചെടിയുടെ ചുവട്ടിലിരുന്ന അമ്മിണിയെ ചോറുണ്ണാന് ഞാന് ക്ഷണിച്ചു.അവള് ഒന്നും മിണ്ടാതെ എണ്ണീറ്റുപോയി.പക്ഷെ കുറേ ദിവസം ഞാനിത് ആവര്ത്തിച്ചപ്പോള്,എന്റെ ശല്യം സഹിക്കവയ്യാതായപ്പോള്,എന്നെ ഒഴിവാക്കാന് പറ്റത്തില്ല എന്നു മനസ്സിലായപ്പോള് അവള് എന്നോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.അന്നു മുതല് ഞാന് കൊണ്ടു വരുന്ന പൊതി ചോറിന് ഒരവകാശി കൂടിയായി.
കഷ്ടമായിരുന്നു അമ്മിണിയുടെ കഥ.എന്റെ കുഞ്ഞുമനസ്സിനെ അത് വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു.അച്ഛനില്ലായിരുന്നു അമ്മിണിക്ക്.അമ്മയ്ക്ക് ചെറിയ പണി എന്തോ ഉണ്ട്.പക്ഷെ അതില് നിന്നുള്ള വരുമാനം അവരുടെ ഒരു നേരത്തിനുള്ള ആഹാരത്തിനുപോലും തികയുമായിരുന്നില്ല.അമ്മിണി അരളിപൂക്കള് ശേഖരിച്ചിരുന്നത് അവളുടെ അനുജത്തിക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു.വയ്യാതെ കിടക്കുന്ന അവളുടെ കുഞ്ഞനുജത്തിക്ക്..
എനിക്ക് അമ്മിണിയോട് ഒരുപാട് ഇഷ്ടം തോന്നി.ഞങ്ങള് നല്ല കൂട്ടുകാരായി.അവളെപോലൊരു കൂട്ടുകാരിയെ കിട്ടിയതില് ഞാന് അഭിമാനിച്ചു.അമ്മിണിയും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.എന്റെ വീട്ടില് നല്ല സ്ഥിതി ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ആവശ്യത്തിലേറെ പഠനസൗകര്യങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു.അതിലൊരു പങ്ക് ഞാന് അമ്മിണിക്ക് കൊടുത്തു.കളര് പെന്സില്,ലൈറ്റ് കത്തുന്ന പേന,നീണ്ട ചുവപ്പ് വരകളുള്ള പെന്സില്-അവയില് പെടും.സ്കൂളില്ലാതിരുന്ന ശനി,ഞായര് ദിവസങ്ങളില് അവളെ കാണാന് പറ്റാത്തപ്പോള് ഞാന് ഒരുപാട് വിഷമിച്ചു.അമ്മിണി ആ ദിവസങ്ങളില് എങ്ങനെ ചോറു കഴിക്കും എന്നായിരുന്നു എന്റെ ചിന്ത മുഴുവന്.
ആയിടയ്ക്കാണ് ശക്തമായി മഴ പെയ്യാന് തുടങ്ങിയത്..കേരളത്തില് തന്നെ ഏറ്റവും ശക്തിയായി മഴപെയ്യുന്ന നാടായിരുന്നു ഞങ്ങളുടേത്.ഒരാഴ്ച വരെ നീണ്ടു നില്ക്കുന്ന ഭീകരരൂപിയായ മഴ.മഴ കാരണം സ്കൂള് പൂട്ടി.വീടിനു പുറത്തുപോലും ഇറങ്ങാന് പറ്റാതായി.പാടത്തും തൊടിയിലുമെല്ലാം വെള്ളം കയറി.പറമ്പിലെ മരങ്ങളില് പലതും തറ പൂണ്ടു.വീട്ടിലെ തൊഴുത്തിന്റെ പകുതിയിലേറെയും ഇടിഞ്ഞു വീണു.അങ്ങനെ നഷ്ടങ്ങള് മാത്രം സമ്മാനിച്ച സംഹാരിയായ മഴ പതിയെ പിന്വലിയാന് തുടങ്ങി.
ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ്,ആകാശത്ത് സൂര്യനെ കണ്ടനാള്,സ്കൂള് വീണ്ടും തുറന്നു.ഞാന് വളരെ സന്തോഷത്തോടെ സ്കൂളിലേക്ക് പോയി.മഴ വിശേഷങ്ങള് ഒരുപാട് ഉണ്ടായിരുന്നു മനസ്സില്.എല്ലാം അമ്മിണിയോട് പറയണം.പക്ഷെ സ്കൂളില് ചെന്നപ്പോള് വരിവരിയായി പുറത്തേക്ക് നടക്കുന്ന കുട്ടികളെയാണ് കണ്ടത്.എല്ലാവരും ഉടുപ്പിന്റെ പോക്കറ്റില് കറുത്ത തുണി കുത്തിയിരുന്നു.എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.വരിയില് കേറി കൊള്ളാന് ക്ലാസ് ടീച്ചര് എന്നോട് പറഞ്ഞു.ടീച്ചര് തന്ന കറുത്ത തുണികഷ്ണം ഞാന് നെഞ്ചില് കുത്തി.
കവലയും കടന്ന് ഞങ്ങള് നടന്നു തുടങ്ങി.എവിടേക്കാണ് യാത്ര എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.പറമ്പും വയലും കടന്ന് ദൂരെ ഒരു ചെറിയ വീടിനു മുന്നില് ഞങ്ങള് എത്തിച്ചേര്ന്നു.അവിടെ ഒരുപാട് പേര് നില്ക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു.ഞങ്ങളെ ഓരോരുത്തരെയായി ടീച്ചര് വീടിനകത്തേക്ക് കയറ്റാന് തുടങ്ങി.വാതില് പടി കടന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയ ഞാന് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കോടിയത് വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു.അകത്ത് തറയില് വെള്ളപുതച്ച് കിടത്തിയിരുന്ന അമ്മിണിയെ ഞാന് അവസാനമായി കണ്ടത് അന്നായിരുന്നു.
മഴയോടൊപ്പം അമ്മിണി പോയി.മഴകൊണ്ടുപോടതാണ് എന്റെ അമ്മിണിയെ.ഒരാഴ്ച പനിച്ചു കിടന്ന്,ആരും സഹായത്തിനില്ലാതെ പാവം മരണത്തിലേക്ക് രക്ഷപ്പെടുകയായിരുന്നു.അന്നു മുതലാണ് ഞാന് മഴയേയും മരണത്തേയും ഇത്രയധികെ വെറുക്കാന് ശീലിച്ചത്.
ഇന്ന് ഈ മഴ തോരാന് തുടങ്ങുമ്പോള്,ഞാന് ദൂരെ അവളുടെ ചിരി കേള്ക്കുന്നു,വര്ത്തമാനങ്ങള് കേള്ക്കുന്നു..അവള് കൂടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില് എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചുപോകുന്നു..
അമ്മിണി..നീ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവള് ആയിരുന്നു..
Maratt.L.T
ഇന്ദുലേഖ ടീച്ചറിന്റെ മുടിയും ചിലപ്രശ്നങ്ങളും
Oct 20th
വള്ളിചെടികളാല് പടര്ന്നു പന്തലിച്ചു നില്ക്കുന്ന കൊടിമരവും മുദ്രാവാക്യങ്ങള് ചുമപ്പിച്ച കല്മതിലും നിഗൂഡതകള് തളംകെട്ടിനില്ക്കുന്ന ഭീകരനായ ലൈബ്രറിയും കടിച്ചാല് പൊട്ടാത്ത ബോണ്ടയും ഉണ്ടംപൊരിയും ചിരിക്കുന്ന കാന്റീനും പ്രണയം തളിര്ക്കുന്ന മരത്തണലും ഇടനാഴിയും കഴിഞ്ഞ സമരക്കാലത്ത് വികലാംഗയായ ജനല്പാളിയും ഒരിക്കലും നന്നാകില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും പോത്തിനോട് വേദമോതുന്നതുപോലെ ഉപദേശങ്ങളുടെ കെട്ടഴിക്കുന്ന ഗ്രേസിക്കുട്ടി ടീച്ചറും ചിന്തകള് വിരിയുന്ന സ്മോക്കേഴ്സ് കോര്ണറും എന്റെ ചെരിപ്പുകള്ക്ക് തേയ്മാനം സംഭവിച്ചിട്ടും അനുകൂലമായ ഒരു മറുപടി ഇന്നേവരെ തന്നിട്ടില്ലാത്ത,എന്നേക്കാള് ഒരോണം കുറച്ചുമാത്രം ഉണ്ടിട്ടുള്ള നന്ദനാകുര്യനും നടമാടുന്ന സ്ഥിരം ഫോര്മുലകളുടെ ലോകത്തുനിന്ന് മനസ്സ് ചൂടേറിയ ധ്രുവത്തിലേക്ക് കടന്നു.
ഇപ്പോള് ഇന്ദുലേഖ ടീച്ചറിന്റെ ഫിസിക്സ് ക്ലാസ് ബാല്ക്കണി ഒഴിഞ്ഞ് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.അതൊരു പുതിയപ്രവണതയല്ലലോ.പണ്ടുമുതല്ക്കേ ബുദ്ധിജീവി ചിത്രങ്ങള് അഥവാ അവാര്ഡ് പടങ്ങള് കാണാന് ആളുകയറാറില്ലല്ലോ.ഞാന് പിന്നെ ടിക്കറ്റെടുത്ത് മുന്സീറ്റിലിരുന്ന് ഉറങ്ങി വീഴുന്നത് വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല കേട്ടോ.രാവിലെ വീട്ടിന്നിറങ്ങിയപ്രോള് അമ്മ ഓര്മ്മിപ്പിച്ചിരുന്നു.
‘അച്ഛന് ചിലപ്പോള് ആ വഴി വരും.’
സംഗതി അതാണ്.അച്ഛന് വന്നാലോ.ഞാന് നല്ല കുട്ടിയല്ലേ.
പക്ഷെ,ഇപ്പോള് എന്നെ അലട്ടുന്ന പ്രശ്നം അതല്ല. അറുപതിനോടടുത്ത അതോ അറുപതു കഴിഞ്ഞോ,അറിയില്ല.ഇന്ദുലേഖ ടീച്ചറിന്റെ ഇനിയും നരച്ചിട്ടില്ലാത്ത മുടിയാണ്.ഒരൊന്നൊന്നര മുടി തന്നെ.ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു.നാല്പ്പത്തെട്ടു വയസ്സുള്ള എന്റെ അമ്മയുടെ തലയിലെ പകുതിയിലേറെ മുടി നരച്ചിരിക്കുന്നു.ചിലപ്പോള് ടീച്ചറ് വെയിലൊന്നും കൊള്ളാതെ അകത്തുനിന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നതു കൊണ്ടാകും.വീടിനു വെളിയിലും ഇറങ്ങില്ലായിരിക്കും.അതല്ലങ്കില് എന്തെങ്കിലും എണ്ണയോ മറ്റോ..എന്തായാലും അമ്മയോട് ടീച്ചറിന്റെ ശിഷ്യത്വം സ്വീകരിക്കാന് പറയണം.അമ്മയ്ക്ക് ഈ കാര്യത്തിലൊക്കെ വല്യ താല്പര്യമാണ്.എന്തിന് അമ്മ വരെ പോകണം.എന്റെയൊരു പെങ്ങളുണ്ടല്ലോ.കണ്ണാടിക്ക് മുന്നില് നിന്നാല് അവള്ക്ക് ചോറും വേണ്ട നീരും വേണ്ട.നാലു പെമ്പിള്ളാരെ കാണാന് ഇറങ്ങണ സമയത്ത് ഈ പാവത്തിന് സ്വന്തം സൌന്ദര്യം കാണാന് പോലും ചിലപ്പോള് കഴിയാറില്ല.അതൊരു കഥ.
ഞാനെന്ത് മണ്ടനാണെന്നു നോക്കണേ.സത്യം അതൊന്നുമല്ല.ടീച്ചറ് എന്നെപ്പോലുള്ള വിഡ്ഢികളെ പറ്റിക്കാന് മുടിയും കറുപ്പിച്ച് ഇറങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്.മുടി ഭംഗിയായി ഡൈ ചെയ്തിരിക്കുന്നു.അമ്പടാ..അറുപത്കാരിയുടെ യൌവന രഹസ്യം ഇപ്പോഴല്ലേ പിടിക്കിട്ടിയത്.
ഇത് ടീച്ചറിന്റെ മാത്രം കാര്യമല്ല.ആര്ക്കും വയസ്സായി നടക്കാന് വയ്യ.അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയ്ക്കും കിളവനും കിളവിയും ആകാന് വയ്യ.മകന്റെ യൌവനം കടം വാങ്ങിയ രാജാവിന്റെ കഥ എവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.എന്തായിരിക്കും പ്രായം ചെന്നവര്ക്ക് യൌവനത്തോടിത്ര പ്രിയം.അതോ യൌവനവും വാര്ദ്ധക്യവും തമ്മില് എന്തെങ്കിലും ശത്രുത കാണുമോ.കാണുമായിരിക്കും..
ഒരുത്തരത്തില് പറഞ്ഞാല് വാര്ദ്ധക്യം ദുരിതമാണ്.കല്യാണം കഴിഞ്ഞ മക്കളുള്ള മാതാപിതാകന്മാരുടെ കാര്യമാണ് അതിലെറെ കഷ്ടം.ചൊവ്വയില് താമസമുറപ്പിക്കാന് ഓടിക്കിതയ്ക്കുന്ന മക്കള്ക്ക് അവരെ നോക്കാന് സമയമില്ലത്രേ.അങ്ങനെ കഥാന്ത്യത്തില് ജന്മം നല്കിയവര് ഭാരമാകുമ്പോള് വൃദ്ധമന്ദിരങ്ങളുടെ മള്ട്ടി കളറ് പരസ്യങ്ങള്ക്ക് പിന്നാലെ മക്കള് കൂട്ടം പായുകയും വൃദ്ധമന്ദിരങ്ങളുടെ ഇരുളടഞ്ഞകോണില് പാവം വൃദ്ധജനങ്ങള് ബ്ലാക്ക് ആന്ഡ് വൈറ്റ് ഓരാമ്മകള് താലോലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഞാന് ഇങ്ങനെ കാടുകയറി എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്.എന്റെ വീട്ടില് തന്നെയുണ്ടല്ലോ ചില ഉത്തരങ്ങള്.
“ആരാണ് പൈപ്പിങ്ങനെ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നത്.?” “ഇങ്ങനെയാണോ ചോറു പൊതിയുന്നത്?” “ടി.വി ക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് ഉറങ്ങാതെ അകത്തെങ്ങാനും പോയിക്കിടക്കരുതോ?” ഇത്യാതി ചോദ്യങ്ങള് ഞാന് അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് നേരെ ദിവസേനെ പ്രയോഗിക്കുന്നതാണ്.പക്ഷെ പത്തെണ്പതു കഴിഞ്ഞ അമ്മൂമ്മയെ കുറ്റം പറയാതെ അമ്മൂമ്മയുടെ പക്ഷത്തുനിന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോള് എനിക്കും ഉത്തരം മുട്ടിപോകുന്നു.
വയസ്സ് ഒരുപാടായില്ലേ.ഓര്മ്മക്കുറവ് ഉണ്ടാകും.പൈപ്പ് അടക്കാന് മറന്നതാണ്.
എന്റെ ഇഷ്ടം അമ്മുമ്മ എങ്ങനെ അറിയാനാണ്.അമ്മൂമ്മയുടെ പഴഞ്ചന് സ്റ്റൈലില് ചോറുപൊതിഞ്ഞു.
ഞാന് ക്രിക്കറ്റ് കാണുമ്പോള് അമ്മൂമ്മ ടി.വിക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് ഉറങ്ങിയാല് കുറ്റം പറയാന് പറ്റുമോ.
ഇങ്ങനെ എല്ലാവരും മാറി ചിന്തിച്ചാല് തീരാവുന്ന പ്രശ്നമല്ലേ ഉള്ളൂ.പക്ഷെ ചട്ടുകം പഴുപ്പിച്ച് വെച്ചാലും ചിന്തിക്കില്ല.അതു ലോക സത്യം.
ഒരര്ഥത്തില് കാലത്തിന്റെ തിരിച്ചുപ്പോക്കല്ലേ വാര്ധക്യം.ഓര്മ്മകള് മാഞ്ഞു തുടങ്ങുകയും പഴയ കുട്ടിത്തത്തിലേക്ക് മനസ്സ് ചാഞ്ചാടുകയും ചെയ്യുന്നൊരവസ്ഥ.ആ സമയത്ത് സ്നേഹിക്കാന് കൂടി ആരുമില്ലാതിരുന്നാല്…എന്തൊരു കഷ്ടാണ്.
വയസ്സാകുന്നതിനു മുന്പേ മരിച്ചിരുന്നെങ്കില്.അതാകുമ്പോള് യൌവനത്തിന്റെ കൊട്ടിഘോഷിക്കലും കഴിഞ്ഞ് കാലത്തിന്റെ തിരിച്ചുപോക്കില്ലാത്ത,ദുരിതമില്ലാത്ത സുന്ദരയാത്ര.അല്ലെങ്കില് എന്റെ കുട്ടികളുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചു വര്ഷത്തിനകം തന്നെ എനിക്കും എന്റെ ഭാര്യയ്ക്കും വൃദ്ധസദനം ബുക്ക് ചെയ്യേണ്ടി വരും.ചിലപ്പോള് ആ സമയത്ത് വയസ്സായവരെയെല്ലാം ഭൂമിയില് നിന്ന് നാടുകടത്തുമായിരിക്കും.ചന്ദ്രനിലേക്കോ ചൊവ്വയിലേക്കോ മറ്റോ.ശാസ്ത്രം യുവത്വത്തിന്റെ പ്രസരിപ്പോടെ പുരോഗമിക്കുകയല്ലേ.എന്നാല് ഒരിക്കല് കാലത്തിനും വയസ്സാകില്ലേ?ചുമ്മാ ഒരു തോന്നല്.
കോളേജ് ബെല്ല് മുഴങ്ങിയപ്പോള് ഞാന് വീണ്ടും പഴയ കുളിര്മയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി.
അപ്പോള് സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് വേഗത്തില് പായുന്ന ഇന്ദുലേഖ ടീച്ചറിന്റെ ഇരുണ്ട മുടിനാരുകള് എന്തോ ചോദിച്ചില്ലേ.
“തനിക്ക് എന്നാണ് വയസ്സാകുക?”
“എനിക്കും വയസ്സാകും..”ഞാന് ചിരിച്ചു.
2009 ഒക്ടോബര് 4 ലക്കം മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപതിപ്പില് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കഥ.
പ്രസീദ്ധീകരിച്ചതിന്റെ ഒന്നാം വാര്ഷികം..അത് കൊണ്ട് വീണ്ടും പോസ്റ്റു ചെയ്യുന്നു
First day in college – Story by Vidyalakshmi
Oct 9th
“Good days are to be gathered like grapes, to be trodden and bottled into wine and kept for age to sip at ease beside the fire. If the traveler has vintaged well, he need trouble to wander no longer; the ruby moments glow in his glass at will.” – Freya Stark
Passing out students from schools and colleges are always talking about how much they love their schools or colleges, a few days prior to their farewell. I have pondered and pondered, but have been unable to find an answer up until a couple of days back. Being blessed with a lot less homework, complemented by a natural ruminating tendency, can do wonders in greasing the so called “gears” in your brain – of course, in a situation devoid of entertaining-electronic-gadgets or what we call EEGs. Being final years students, and having experienced a few situations when EEGs eluded our schedule, we found ourselves going over those days when we were still cool in school (hey, that rhymes!!), those first few months in college when all we did was complain and crib about “how much we missed school” – to be brief, “days that go way back”. I hit jackpot during one of our discussions on our first day at college. The discussion was, as always, most entertaining. But it got me looking at my first day in college in a new light – in a more analytical (but enjoyable) sense of how I have come a long way from then.
For the sole benefits of entertainment and a couple of rib-tickling laughs, if not, sniggers – here’s how my first day in college went:
The date escapes my memory but it was mid – july when I started the next part of my “adventurous” life journey called College. I considered myself lucky getting into Amrita, what with those endless TNPCEE and new syllabus confusions, anybody in the 2006 – 2010 batch is lucky to be in amrita. One of the questions my “non-amritian” friends always haunt me with is “Why Amrita?” and I always say (still do) grown up stuff like, “excellent placement record, ambience, infrastructure, etc etc” and the very same question came when my friends called me up the day before college re-opened. And I knew then and there, Amrita was a place to fear. That drove me into having one of the many sleepless nights I have had that night.
The next day dawned nice and bright, I remember because I couldn’t help wondering why God was being so cruel (haven’t we all?) – the weather was an exact opposite of my mood, cloudy with a chance of tears. My dad, very kindly, offered to drop me at college so many kilometers away and I realized this is how kids (including me), who start school anew, feel. But I was thankful that my dad was going to be there and I wouldn’t have to feel lost among new faces. I did have friends from my school coming to Amrita but they were in different departments and I dint feel any better.
The journey to college was quick or it was because I was distracted by all those gruesome images of myself at the end of the day popping into my head. I reached in time for the induction ceremony to be held at the Amriteshwari hall, waved my dad goodbye and was soon joined by my friends (felt a whole lot relieved). I felt so completely out of place in one of the most beautiful campuses I have ever seen. We settled into Amriteshwari hall a few minutes later, unfortunately we had to sit with our own departments and I grudgingly let out a “See you later” and sat down with my “friends-to-be”. Nobody spoke a word or even turned their heads when I sat. Apparently quite a few of them knew each other already and saw them chattering away, which made me even morose.
The induction began with the lighting of the lamp and speeches from the pro-chancellor – Swami Abhayamrita Chaitanya and some guests. The speeches included anecdotes and messages. A couple of anecdotes later, I felt warm, cheered and welcome. I am sure everybody did. The ceremony lasted 3 hours or so after which first years from every department were scheduled for tours around the college – to get to know our ways around the enormous campus. Assembling in front of the ever-famous Saraswathi statue gracing the campus, the non-initiated “grouping” of boys and girls presented itself. Being a born “chatterbox” and “socialite”, holding my tongue through the induction ceremony was one of the hardest things I ever had to do. A few minutes into the afore mentioned “grouping”, I found myself a friend and someone to talk to. God wasn’t so cruel after all, I concluded.
But my happiness was “ever so” short lived. We were giving tours in the alphabetical order. A-N was grouped into one and the rest were in another group. Being named “Vidya”, I was shipped into the latter. A grudging goodbye to my friend (her name starts with an ‘A’) later found me walking at the very end of the group, hoping that the tour would get over fast so that I could meet up with my friends. No sooner had the tour begun; I forgot that I was new to the place. The campus was amazing, I fused into the group naturally and as one we “ooed” and “aahed” at the buildings, the mountains, the peahens (in the workshop), the huge library (this one was my personal favourite) and everything else. We passed by other departments going through the tours and as luck would have it, I found some long lost friends of mine from school in the other departments. The day was getting better and better. Come lunch time and I found myself asking God for His forgiveness for having called Him cruel. The food in our plates was a feast fit for kings.
We were to be shown to our classrooms after lunch and we were asked to re-assemble at Sudhamani hall. I dragged (having had a heavy lunch) myself up the stairs to the venue. I found my friend and chattered away. A few minutes later, I was chattering away with almost all the girls in my class. Thanks to my good fortune, one of my classmates was also going to be my future bus mate, bus-stop mate and one of my friends with whom I would laugh with for years to come.
Feeling well-settled “we” started out to our class-to-be and at once decided that last bench it is, as has been my routine. Unfortunately, fate played its dirty game, yet again, through my so-called “friend”. I have never forgiven her for the fact that she made me sit in the very front of the class. After the tour and the seating arrangements with much grumbling and mumbling, we decided to push off to the canteen (was visibly brightenend!!) as we had nothing better to do.
We replenished ourselves with a lip-smacking light snack. Deciding that the day couldn’t get any better, we lucky “day scholars” waved good bye to the “not so lucky” hostelites and went to our respective bus stops to catch a ride home in our college buses for the very first time (atleast for me). The ride home was tiring, having tramped all over the campus. The art of sleeping in bus was still unknown to us being newbies, so my friend and I spent the journey home getting to know each other better and sharing experiences. That was when we got our first dose of “advise” right then, right there. One of mine or her experiences, I forget which one, was hilarious and as is the habit for both of us, we laughed out loud. A little too loud, sadly. One of the teachers in the bus called us to his seat and for the whole bus to watch, “advised” us. Heights of embarrassment, we achieved that on the very first day of college. Something, we still recollect, share with our juniors in the bus now and laugh about. The rest of the journey, fortunately only a few minutes, was spent in silence.
We got down at our bus-stop, spent a few minutes chatting, as is usual with “girls”, waved a happy “good-bye” and went our ways. I remember going home, eating my heart out and flopping down on the bed after a brief account, complete with cribs and complaints, to my parents. And that was how my first day in college went.
If I were asked to give my juniors a one-line account of my first year, I would tell them that the first year of college is where you get settled in. And amidst all the chaos and confusion, the bonds we make remains then, now and forever. College is the place to be and the first year is too special to be spent complaining and cribbing. My fourth year at college is at the brink of completion and I never get tired of laughing over all the fun and stupid things we did way back in the beginning.
This piece is all about my first day at college – embarrassing, stupid, morose, ebullient and what not. But in the end, I felt settled in. And it’s all thanks to God, fate, my good fortunes, my ever so co-operative friends and of course, last but not the least, my ability to talk non-stop.
By
Vidyalakshmi. P
IV Polymer Engineering,
Email id: vidlucky.nair@gmail.com
A Story
Sep 18th
Warning: Somewhat long post. If you yawn mid way, just leave the page and please don’t do any more damage to your precious brain.
Prologue
The stare was unbearable. For every second he kept wondering, “What could it be that she is so serious about?” When it reached its threshold he muttered, “Tell me whatever it is that you want to share and stop staring at me like you are seeing me for the first time. I mean, for Goodness’ sake, just say something than trying to fill the air with frustration.”
It was only then that he saw her lips were trembling.
The Story
He noticed her on the first day at school. Just transferred to the school for “Plus One” he had not much friends there. He felt like he is all alone in the world as almost all other students formerly studied in the same school and were engaged in chatting with each other, but him. He knew he was stuck with this dumb fellow, who he knew from the tuition centre, for some days before the other students took him as one among them.
“Be damned,” he thought, “the day I decided to join this place. Almost everyone here has a distinction in S.S.L.C and they are choosing friends based on that. What am I going to do? Being a high-first class holder I might end up among the bottom dwellers. I should have taken into consideration mom’s suggestion to join for commerce in another school. Well, that school is definitely better than this place.” And so went his thoughts.
However, by the end of the day he found out his fears were just the creations of his mind. He found some very good friends. Also, to his relief, he came to know that only a small fraction of the students are above the 500 marks limit and by the end of the day they were in a group and were discussing future strategies (?) .
Now we shall see some things about the girl. She, the most beautiful and popular girl in the class, also didn’t belong to the ‘high achievers’ group. But she had the charm which made her the most popular girl. She was very kind to everyone. She had almost all the characteristics of a perfect heroine. But she haven’t learned classical dance and can’t sing [What a relief, eh?].
Anyways, he noticed her on the first day itself. [Yes, you guessed it. Also please gimme some credit as I said this in the first sentence itself.] He noticed her because of her qualities. He thought that she looked like a butterfly in that outfit. [She wore something like what Alice used in the story ‘Alice in Wonderland’ (?). Hmm…]
It will be too obvious if I say he went to her on the first day itself to be friends. Yeah, I know that you people are very clever to understand that. But… They didn’t even talk to each other till two weeks later. Not even a ‘hi’ or ‘hello’ or ‘good morning’ or ‘good afternoon’ and neither a ‘good evening’ was exchanged between them.
As I said, it was on a Monday that he felt someone scratching his shoulder. He was surprised to see it was her, his queen in dreams, scratching his shoulder for him. Nope, she was just calling him. Blame her fingernails.
“Hi”. The ice melted with a single, single syllable word from her mouth. Then they became really good friends and that too very fast. Nobody understood what was happening between them. Even those two persons, who got very close to each other in a very few days, didn’t really understand what has happened between them. Was it just good chemistry? (Physics? Geography? Logic? Anything? Whatever?) Or was it love? She cannot answer that question, still.
Though it remained a mystery for others and her, he was very much sure that its love. ‘The divine intervention of God’, ‘the nature’s conspiracy to unite two like beings’, so on and so forth. He began giving meanings to it. Of course it’s not just him who began to scratch the surface. His friends began to think out loud when he was around about the possibilities for her falling in love with him, about how she came to him for friendship, about they being so close to each other in a very short period. Their findings began to acquire the form of a research thesis. It seemed he would personally vouch for them if he was asked for the purpose of awarding doctorates to his friends. Dr. So and so with a doctorate in ‘Detecting love patterns’ sounds great, right?
He openly criticized his friends for giving other meanings for a holy relation of friendship, though he secretly congratulated them for pointing out the things he never noticed about her and her behavior around him. And thus one day he decided to tell her about the love he has for her and he decided to disclose this fact when they were alone after the school hours. [They are two and how can they be alone? This is a practical question asked by many people. So I asked the same, not because am dumb. Mind you.]
Anyways, as a pre-condition satisfying statement, he began to buy chocolates for her on an everyday basis. Slowly he increased the number of chocolates per day so that at one point the count reached 20. Well, he had considerable allowance of pocket money and was an expert in nicking Rs. 100 notes from his dad’s pocket. Though it would’ve been better for her to each so many chocolates daily as it could help her in gaining some weight, the thought of her becoming fat made him to force the D-day sooner. [He wouldn’t accept that his dad warned him about the increase in number of missing currency notes from dad’s pocket. Whatever. Duh!]
So the day came. The day he decided to express his love towards her. The day he would remember throughout the rest of his life. The day, which made him a wonderful man.
Evening. Him and her – alone in class room. He – sweating profusely. She – wondering why he soaked his hanky in sweat and thinking when he is going to put it down.
After 10 minutes of absolute silence, she asked him, “What happened to you? Why are you sweating and shaking? Is it fever or anything?”
No answer except for a blank look and even more sweating.
“Well, if you are not going to tell me what is happening to you I would like to tell you something which I had been wanting to tell you for quite some time”, she said.
Now it was she who had a blank look and life less stare. He was startled but the sudden development. He knew in his mind that she struck the chord and the same music is sounding in her heart. He looked at her and said in a sound lower than mumbling, “You can tell me anything. You know that, don’t you?” and he waited for her to speak.
But there was no response from her. This time he looked at her and saw that she was staring at him. “Eh? What is happening here? Staring competition?”
The stare was unbearable. For every second he kept wondering, “What could it be that she is so serious about?” When uneasiness reached its threshold he muttered, “Tell me whatever it is that you want to share and stop staring at me like you are seeing me for the first time. I mean, for goodness’ sake, just say something than trying to fill the air with frustration.”
It was only then that he saw her lips were trembling.
“Am sorry”
Two words. Just two words from her mouth and he was flapping like never before. He thought he would need a bed sheet to wipe his sweat on his face and tears which suddenly rolled out from his eyes. His thoughts, which sounded like, “Ahem, she is going to cry and fall onto my lap saying ‘I love you’. Yes, it’s definitely going to happen. How lucky am I? ”, changed to, “What in the world is she going to tell me now?”
“Why are you sorry? What are you sorry for?”
Wow, I think we should appreciate him for at least asking this than trying to run away.
And her reply was, “I love someone. He is not a student here. He is doing his degree in Chemistry. I am really sorry not telling you about him till now.”
*Sob sob* – “Ah yes, the tear drama has started. Gotta find a bucket to collect those tears.”
“What? Chemistry? Girl, I am an aspiring Computer Scientist. What do you need a chemist for? To mix your child’s baby food?” and such were the questions which came up in his mind but he carefully avoided asking them. Anyways, he was eventually told the other guy’s name and whereabouts.
“So, what was it that you wanted to tell me?”
“Eh? Oh my God. Please help me out.” Then it suddenly struck him. He said, “Thank God. I was about to tell you a similar story. You know what? I came to this school as a girl, who I like, is studying in this school.”
“Is it?” Her astonishment could be read straight from her eyes.
“Oh yeah. I got admission in a better school, but I decided to come and join here so that I can see her every day.” Then he went on to describe the girl and her features. But she couldn’t identify the girl even after him telling her the name and batch. He thought, “How can you find her when there is no such girl in this whole school! Idiot!”
She went home that day with a lot lesser weighing heart as that weight got completely transferred to his heart with a lot more adding to self contempt and desperation. He went home with his held hanging low with the weight of his thoughts about how he was swept off his footing by the tide of truth. Then he found the gem which lay hidden under all this rubble.
“Never ever even think you understand a girl before she says you understand her.”
Epilogue
After some days…
“Why is she crying, dude?”
“I don’t know.”
“Aren’t you going to wait with her today?”
“Me? Nope. I gotta run. I have to get to the health club. See you. Bye. Take care.”
[Disclaimer: I took these incidents from my life and changed some things and added some twists and turns. No movie scripts are used as references, and if you have any doubt watch every Malayalam movie till date and verify your doubts.]
I blog at:
http://notesfrommrlazy.blogspot.com
Follow me on Twitter:
VIDYUT-2011 Registration is open.
Please visit
