എന്നെ 3 വര്‍ഷം കൂട്ടാനും കുറക്കാനും പഠിപ്പിച്ച ടീച്ചറാണ്.വെള്ളിയാഴ്ചകളില്‍ മാത്രം വരാറുള്ള സോഷ്യല്‍ പീരിഡില്‍ എന്നെ കൊണ്ട് പാട്ടു പാടിപ്പിച്ച ടീച്ചറാണ്.ഓണ പരീക്ഷക്ക് അഞ്ച് ബി-ല്‍ കണക്കിന് കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്ക് വാങ്ങിയപ്പോള്‍ പേന സമ്മാനമായി നല്‍കിയ ടിച്ചറാണ്.

ആ ടീച്ചറിനെ,ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നോക്കിയതേയില്ല.ടീച്ചര്‍ക്ക് ഞാന്‍ മുഖം കൊടുക്കാതെയിരുന്നു,എന്റെ പേരു പറഞ്ഞാല്‍ ടീച്ചര്‍ക്കെന്നെ അറിയുമായിരുന്നെങ്കിലും.’ടീച്ചര്‍ സുഖമാണോ..ഇപ്പോള്‍ എവിടെയാണ്..?’എന്നു ചോദിക്കാന്‍ എന്റെ നാവ് പൊങ്ങിയില്ല.’ഇവിടെ ആശുപത്രിയില്‍..?എന്താ പറ്റിയത്..അസുഖമെന്തേലും..?’എന്നു പോലും ചോദിച്ചില്ല ഞാന്‍.

എനിക്കെന്താണ് പറ്റിയത്..?ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ലല്ലോ..

എന്റെ ടോക്കണ്‍ വിളിച്ചു.ഡോക്ടറെ കണ്ടു.തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ നോക്കി.കാത്തിരിപ്പിന്റെ വിരസതയില്‍ ടീച്ചര്‍ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടായിരിക്കും.

ആരെയും നോക്കാതെ,ഒന്നുമറിയാതെ ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി.എന്റെ അഴുക്കു പിടിച്ച മനസ്സിനെ പേറി നടക്കുന്ന ശരീരത്തെ ചെരിപ്പില്‍ കയറ്റി നടന്നു തുടങ്ങി.ഈ ചെരിപ്പുകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്റെ അഴുക്ക് വ്രണം പിടിച്ച കാലിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി ഭൂമിക്കുമേല്‍ പടര്‍ന്ന് പകരുമായിരുന്നു.ഭൂമിയെ മലീമസമാക്കാതിരിക്കാനാണ് എന്റെ ചെരിപ്പുകള്‍ എന്നെനിക്ക് തോന്നി.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ടീച്ചറിനോട് മിണ്ടാതിരുന്നത്.എനിക്കറിയാം ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം.നന്നായി അറിയാം.ആള്‍ക്കാരോടിടപെടാന്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ എന്നെ സമ്മതിക്കുന്നില്ല.എന്നെ പിന്‍വലിക്കുന്നത് എന്റെ മാറിയ മനസ്സാണ്.എന്റെ മനസ്സിന്റെ ശേഷി ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ എന്റെ ശരീരത്തില്‍ രോഗങ്ങള്‍ കൂടാരം പണിയും.40 വയസ്സിനു മുകളില്‍ ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുകയില്ല.ജീവിച്ചിരുന്നാല്‍ തന്നെയും തുടര്‍ന്നുള്ള നാളുകള്‍ മരണത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള മരവിച്ച കാത്തിരിപ്പായിരിക്കും.

എവിടെയാണ് എനിക്ക് വഴി തെറ്റിയത്.എന്റെ ലോകം മുറിക്കുള്ളിലെ നാല്് ചുവരുകള്‍ക്കിടയിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയപ്പോള്‍-അന്നു മുതല്‍.അന്നു മുതല്‍ എന്നിലെ ഞാന്‍ മരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അതെ പറഞ്ഞെത്തി നില്‍ക്കുന്നത്് ഇന്റര്‍നെറ്റിനെ കുറിച്ചാണ്.സോഷ്യല്‍ നെറ്റുവര്‍ക്കുകളെ കുറിച്ചാണ്.ഫേസ്ബുക്കിനെ കുറിച്ചാണ്.അതൊക്കെയാണ് ലോകം എന്നു കരുതിയ ഞാന്‍ എന്ന വിഡ്ഢിയെ കുറിച്ചാണ്..

ലഹരിയായിരുന്നു.ഒരിക്കലറിഞ്ഞപ്പോള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും അറിയണമെന്ന് തോന്നി പോയ ഭ്രാന്തമായ ലഹരി.അത് നുണഞ്ഞ് നുണഞ്ഞ് ഞാനും മനുഷ്യനല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരുന്നു..3rd Generation വിപ്ലവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ലക്ഷകണക്കിന് ഭ്രാന്തമാരില്‍ ഒരുവനായി ഞാനും..

കിളിമൊഴികള്‍.കൊഞ്ചലുകള്‍.ഒരു വരി മണ്ടന്‍ കവിതയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന ലൈക്ക്‌സും കമന്റ്‌സും.കൂട്ടുകാര്‍ ‘ഷെയര്‍’ ചെയ്യാന്‍ ആരംഭിച്ചതോടെ മൊബൈല്‍ ക്യാമറയില്‍ തുരുതുരാ ചിത്രങ്ങളെടുക്കാനും തുടങ്ങി.
അങ്ങനെ..അങ്ങനെ..അങ്ങനെ..സ്വതന്ത്രനായി..എന്റെ മാത്രം ലോകത്തില്‍,ഒരു പട്ടം കണക്കേ ഞാന്‍ അലഞ്ഞു.

വഴിയാത്രകളില്‍,ബസ്സില്‍,ക്ലാസ് റൂമിലെ വിരസതയില്‍ മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ സൈബര്‍ ലോകത്തേക്കുള്ള എന്റെ വഴിവിളക്കായി..

‘എന്ത് നേടി’?
നഷ്ടങ്ങളല്ലേ ഉള്ളൂ..

‘പ്രതിസന്ധികളെ തരണം ചെയ്യാനുള്ള പക്വതയുണ്ടോ നിനക്ക്..?’
‘നാലുപേര്‍ കൂടുന്നിടത്തു നിന്ന് നീ എവിടേക്കാണ് ഒളിക്കുന്നത്?’
‘എന്താണ് നിനക്കിത്ര ദേഷ്യം?’
‘രാത്രിയില്‍ 2 മണി വരെ എന്ത് ചെയ്യുകയാണ് നീ?’
‘ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി ഗ്യാസ് ബുക്ക് ചെയ്യാന്‍ നിനക്കാകുമോ?’
‘നീ റേഷന്‍ കടയില്‍ ക്യൂ നിന്നിട്ടുണ്ടോ?’
‘നാളെ നീ എങ്ങനെ ജീവിക്കും?’

എനിക്ക് നേരെയുള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍.പഴയ തലമുറയുടെ ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങള്‍.ഒന്നിനും ഉത്തരമില്ലാതായിരിക്കുന്നു എനിക്ക്.
ചോദ്യങ്ങള്‍ ആദ്യമൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല.വിലക്കെടുത്തില്ല.പുച്ഛിച്ചു.നാക്കു പുറത്തേക്കിട്ടിരിക്കുന്ന സ്‌മൈലി,അവനേയും കൂട്ടുപിടിച്ചു.

‘ജോലിയൊന്നും വേണ്ടേ?’-ഉത്തരവാദിത്തപെട്ടവരുടെ ചോദ്യം.
ബഗളൂരുവിലോ ചെന്നൈയ്ിലോ ഏതേലുമൊരു ഐടി കമ്പനിയില്‍ കയറി കൂടണം.അങ്ങനെയൊക്കെയാരുന്നു കുറച്ചു നാള്‍ മുമ്പ് വരെ മനസ്സില്‍.അവിടെയും കമ്പ്യൂട്ടറിനെ കൈ വിടാന്‍ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.

‘അപ്പോള്‍ നിന്റെ കല്യാണം?’-അമ്മ വകയാണ് ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങള്‍ പതിവ്.
കൂടെകിടക്കുന്ന പെണ്ണിന്റെ സുഖത്തേക്കാള്‍ ബെസ്റ്റ് Prone site-ല്‍ തിളച്ചു മറിയുന്ന രതിയുടെ പുതിയ രുചികളല്ലേ-അങ്ങനെയും ചിന്തിച്ചു ഞാന്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന മൂന്നാം തലമുറ.കല്യാണം വെറും ശരീര കൈമാറലാണെന്നു കരുതുകയും കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഒാടിമറയുകയുമായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍.

ഇപ്പോള്‍ തിരിച്ചറിവുണ്ടാകുന്നു.
എല്ലാം മനസ്സിലാകുന്നു.

കുറച്ചു നാള്‍ എല്ലാത്തിനും നിയന്ത്രണം വെച്ചു.ആ സമയത്ത് കുറേ പുസ്തകള്‍ വായിച്ചു.സഫലമീ യാത്ര,രണ്ടാമൂഴം,മയ്യഴിപുഴയുടെ തീരങ്ങളില്‍ വീണ്ടും വായിച്ചു.മനസ്സില്‍ ഒരു വസന്തകാലം തിരിച്ചു വരുന്നതുപോലെ..
വീട്ടില്‍ സന്തോഷം.ഇതായിരുന്നു നീ..

ഇനി എനിക്ക് ടീച്ചറെ കാണുമ്പോള്‍ ധൈര്യമായി ക്ഷമ ചോദിക്കാം.

L.T.Maratt

http://kundarajunction.blogspot.com/2011/11/3g.html

കൊല്ലത്തുനിന്ന് ട്രെയിനില്‍ എറണാകുളം എത്തി,ഇപ്പോള്‍ അവിടുന്ന് ബസ്സില്‍ പാലക്കാട്ടേക്ക് പൊയ്‌ക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.പാലക്കാടിന്റെ ഭംഗി എന്നെ വിസ്മയിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.പുഴചാലുകളും പുല്‍ക്കൂട്ടങ്ങളും വഴിയില്‍ കണ്ണിനു വിരുന്നൊരുക്കി നിന്നു.വീശുന്ന കാറ്റില്‍ പോലും ഗ്രാമത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം ആവാഹിച്ചിരുന്നു.പാലക്കാടന്‍ ഗ്രാമം സുന്ദരിയായ യുവതിയായി ഞാന്‍ പോകുന്ന വഴിയില്ലെല്ലാം കൂടെ വന്നു.

ഒരു നിമിഷം,ഞാന്‍ എന്റെ നാടിനെ ഓര്‍ത്തു.കൊല്ലം,നഗരത്തിന്റെ അഹങ്കാരമാണ് ആ നാടിന്.അധികാരവും ഭരണവും സെക്രട്ടേറിയേറ്റും അടുത്തുകിടപ്പുണ്ടല്ലോ.ക്ഷയിച്ചു നിലം പരിശായ തറവാട്ടിലെ ചോരതുപ്പി ചാകാറായ കാര്‍ന്നോരുടെ തലക്കനം ഞാന്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന തെക്കന്‍ വര്‍ഗത്തിനുണ്ട്.ചുമ്മാതല്ല ചിലര്‍ പറയുന്നത്,മൂര്‍ഖനേയും തെക്കനേയും ഒരുമിച്ചു കണ്ടാല്‍ ആദ്യം തെക്കനെ കൊല്ലുമെന്ന്.തല്ലികൊല്ലേണ്ടുന്ന കൈയിലിരിപ്പു തന്നെയാണ് ചിലപ്പോള് ..ഈ എനിക്കും.

വഴിയില്‍ കണ്ട ഒരു കാഴ്ച മനസ്സിനെ ആകര്‍ഷിച്ചു.പ്രൈവറ്റ് ബസ്സില്‍ കയറാന്‍ സ്‌കുള്‍ കുട്ടികള്‍ അച്ചടക്കത്തോടെ വരിവരിയായി നില്‍ക്കുന്നു.കൊല്ലത്ത് ആകെ ഇങ്ങനെയൊരു വരി കാണാന്‍ പറ്റുന്നത് ബീവറേജസിനു മുന്നില്‍ മാത്രമാണ്.മറ്റൊന്നു കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു.പിന്‍വശത്ത് കൂടി മാത്രമാണ് യാത്രക്കാര്‍ കയറുന്നത്.ബസ്സില്‍ നിന്ന്് ആള്‍ക്കാര്‍ ഇറങ്ങുന്നത് പിന്‍ വശത്തെ ഡോറില്‍ കൂടിയും.ഇവിടെയാണെങ്കില്‍ വിരുതന്‍മാര്‍ പറ്റിയാല്‍ ജനാലവഴിവരെ അകത്തുകയറും.മറ്റു ചിലരാണെങ്കില്‍ മുന്‍ വശത്തെ വാതിലില്‍ കൂടിയെ കയറൂ.സ്ത്രീ തിരക്കുണ്ടെങ്കില്‍ ഓസിന് ഒരു സ്പര്‍ശനവും ആകാമല്ലോ.കിളികളും കണ്ടക്ടര്‍മാരും സ്പര്‍ശനകാര്യത്തില്‍ തീരെ മോശക്കാരല്ല.

ഞാന്‍ ആലോചനകള്‍ക്കു വിലങ്ങിട്ടുകൊണ്ട് എന്റെ ജോലിയിലേക്ക് കടന്നു.എന്തിനും സാക്ഷിയാകാന്‍ മാര്‍ട്ടിന്‍ കൂപ്പര്‍ ഒര് കിന്ത്രാണ്ടം കണ്ടുപിടിച്ചിരുന്നല്ലോ,മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍.മൊബൈലില്‍ പകര്‍ത്തിയ പ്രകൃതി ദൃശ്യങ്ങള്‍ 3 ജി സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ മേലാപ്പോടെ സുകെര്‍ബര്‍ഗ് ആവിഷ്‌കരിച്ച സൗഹൃദവലയായ ഫെയ്‌സ്ബുക്കില്‍ അപലോഡ് ചെയ്യുക എന്ന കലാപരിപാടിയിലേക്ക് ഞാന്‍ കടന്നു. ഇത് ഈ അടുത്ത കാലത്ത് തുടങ്ങിയ ശീലമാണ്,ഫോട്ടോ പകര്‍ത്തലും അപലാഡലും.

ഗ്രാമമായിരിന്നിട്ടും നെറ്റ് പൊളപ്പന്‍ സ്പീഡിലായിരുന്നു.മൊബൈലെടുത്ത് കുത്തികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അടുത്തിരുന്ന അമ്മാവന്‍ എന്നെ ഒന്നു നോക്കി.’പച്ചപരിഷ്‌കാരി’ എന്നമ്മാവന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞുകാണും എന്ന് ഊഹിച്ചു.ആ..പോട്ടെ..ഫെയ്‌സ്ബുക്ക് തറവാട് തുറന്നപ്പോള്‍ കുറെയണ്ണം ചാടിപ്പിടച്ചെത്തി.ഇവറ്റകള്‍ക്കൊന്നും പല്ലുതേപ്പും കുളീം ഒന്നുമില്ലെ.കാലത്തെ മുതല്‍ ഇതിന്റെ മുന്നിലാണല്ലോ..നോട്ടിഫിക്കേഷന്‍സ് കുറെയുണ്ട്.പതിവില്ലാതെ ഡിഗ്രിക്ക് കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന് കൂട്ടുകാരന്‍ ഒര് ഫോട്ടോ ടാഗ് ചെയ്‌തേക്കുന്നു.അതെന്താ..സംഗതി എന്താണെന്ന് അറിയണമല്ലോ.ഞാന്‍ ഫോട്ടോ ഓപ്പണ്‍ ചെയ്തു.

അതൊരു സ്ത്രീയുടെ ഫോട്ടൊയായിരുന്നു.ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ എനിക്കത് ആരാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.അവന് ഫോട്ടൊയ്ക്ക് നല്‍കിയ അടിക്കുറിപ്പ് ഞാന്‍ നോക്കി.’ഡിയര്‍ അഞ്ജു മിസ്,വി മിസ് യു’-അത് വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ ഓര്‍മ്മയിലേക്ക് ആ മുഖത്തിന്റെ ഉടമ കടന്നു വന്നു.അഞ്ജു മിസ്,ഞാന്‍ ഡിഗ്രിക്ക് പഠിച്ച കോളേജിലെ ലക്ചററായിരുന്നു.എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.പക്ഷെ എനിക്ക് മിസിനെ നന്നായി അറിയാം.അന്നു പഠിച്ച എല്ലാ കൂട്ടുകാരുടെയും ഓര്‍മയില്‍ അഞ്ജുമിസുണ്ടാകും.മറ്റൊന്നുമല്ല.മിസ്സിന്റെ ശരീര പ്രകൃതം.നല്ല കനമാണ്.വലിയ ശരീരം.എന്നും രാവിലെ ഒരു മാരുതിയാലാണ് വരുന്നത്.കാറില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നതും കോറിഡോറിലുടെ നടന്നുപോകുന്നതും,അതൊക്കെകണ്ട് ദൂരെ നില്‍ക്കുന്ന ഞങ്ങള്‍ ചില്ലറ കമന്റ് ഒക്കെ ഇറക്കിയിരുന്നു.

കോളേജില്‍ സമരം വന്ന ഒരു ദിവസം.എന്തോ പീക്കിരി പ്രശ്‌നമാണ്.ഒര് കാര്യവുമില്ലാത്ത ഒരു സമരം വിളി.കുട്ടിനേതാക്കളെല്ലാം മുന്‍പന്തിയിലുണ്ട്.ക്ലാസ് നടക്കാതിരിക്കാന്‍ പാര്‍ട്ടി ഭേതമില്ലാതെ ഞങ്ങളും കുടി സമരം വിളിക്കാന്‍.ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലേക്ക് മിസ് പെട്ടെന്ന് കടന്നു വന്നു.എന്തായാലും ക്ലാസ് നടക്കുമെന്നും അവശ്യമില്ലാതെ സമരം വിളിക്കേണ്ടുന്ന കാര്യമില്ലെന്നും എല്ലാവരും ക്ലാസില്‍ പോകാനും പറഞ്ഞു.അപ്പോള്‍ തന്നെ മിസ് പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന കുട്ടികളെല്ലാം ക്ലാസില്‍ കയറി.കോളേജിലെ വേറെ ആരു വന്നു പറഞ്ഞാലും സമരക്കൂട്ടം പിരിഞ്ഞുപോകില്ലായിരുന്നു.ആ നിമിഷം എനിക്ക് മിസിനോട് ബഹുമാനം തോന്നി.അവരെല്ലാം അഞ്ജുമിസിനെ അനുസരിക്കണമെങ്കില്‍ മിസ് അവരെ അത്രയ്ക്ക് സ്‌നേഹിക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കും..

മിസ്സിന് എന്താണ് പറ്റിയത്.ഫോട്ടോയ്ക്ക് കൂട്ടുക്കാരൊക്കെ ഇടുന്ന കമന്റുകള്‍ കണ്ട് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി.മിസിന് ഒന്നും പറ്റിക്കാണരുതെ എന്ന് മനസ്സുകൊണ്ട് ആഗ്രഹിച്ചു.ഫെസ്ബുക്കില്‍ പെട്ടെന്നിറങ്ങി.

ഫോണില്‍ കീര്‍ത്തനയുടെ ഒരു മെസേജ് കിടക്കുന്നു.’ടാ നമ്മുടെ അഞ്ജു മിസ് മരിച്ചു’-കേള്‍ക്കാന്‍ ഒരിക്കലും ഇടവരുത്തരുതേ എന്നാഗ്രഹിച്ച വാര്‍ത്ത.ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.മരങ്ങള്‍ക്കും പുഴയ്ക്കും കാറ്റിനും ചലനമറ്റതായി എനിക്കു തോന്നി.പതുക്കെ പതുക്കെ കാഴ്ച മങ്ങി തുടങ്ങി ..കണ്ണ് നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

ഞാന്‍ കീര്‍ത്തനയെ വിളിച്ചു.അവളെ മിസ് പഠിപ്പിച്ചുട്ടുണ്ട്.വാക്കുകള്‍ കണ്ടെത്തിയാണ് അവളെല്ലാം പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയത്.എനിക്കറിയാം അവര്‍ക്കെല്ലാം മിസ്,അമ്മയുടെ വലിപ്പമായിരുന്നു.

അഞ്ജുമിസ് കുറേ നാളായി ചെന്നൈയില്‍ ഒരാശുപത്രിയില്‍ ചികിത്സയിലായിരുന്നു.അര്‍ബുദം ഒരറ്റത്തുനിന്ന് കാര്‍ന്ന് തിന്നുമ്പോഴും മിസ് കുട്ടികളെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു.അവരോട് വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞു.വിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കുവെച്ചു.ചിരിച്ചു.ഇപ്പോഴും എവിടെയോ അവര്‍ക്കു വേണ്ടി കലഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു..

അവാര്‍ഡിന്റെ ആവേശത്തിലായിരുന്ന മനസ്സ് സങ്കടങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ഒരു കടലായി എത്ര പെട്ടെന്നാണ് മാറിയത്.എല്ലാ യാത്രകളും അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ.കാറും കോളും നിറഞ്ഞിരിക്കും.അവസാനം ഒരു മഴ വരും.ചിലപ്പോള്‍ ആ മഴ സന്തോഷത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരിയായിരിക്കും.മറ്റ് ചിലപ്പോള്‍ അത് കണ്ണുന്നീരിന്റെ സഹയാത്രികനായിരിക്കും ..

ശുഭയാത്ര നേരുന്നു ..

സമര്‍പ്പണം – ഞങ്ങളുടെ മഞ്ജു മിസിന് ..

പിറകില്‍ ആളുകളുടെ എണ്ണം കൂടി വരുന്നു.. ഇങ്ങനെ നിന്നാല്‍ ഒക്കില്ല! .. വേഗം പണി സ്ഥലത്തു എത്തണം.. ഇല്ലെങ്കില്‍ ഇന്നും പാതി കൂലിയെ കിട്ടു! അങ്ങനെ ആണെങ്കില്‍ നാളെയും കുട്ടികളുടെ ഫീസ്‌ കെട്ടാന്‍ ഒക്കില്ല.. ആരി വാങ്ങലും നടക്കില്ല.. പിന്നെ ആകെ ഉള്ള സമാധാനം കൈയില്‍ നയകാശ് ഇല്ലേലും ഭാര്യ എവിടെയെങ്കിലും പോയി പത്രം മെഴുക്കി കൊടുത്തു, ഒരു നേരത്തെ ആഹാരം കൊണ്ടു വരും. എങ്ങനെ ഒക്കെ ആണേലും ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും അവളെ വിഷമിപ്പിചിട്ടെ ഉള്ളു.. എന്നും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു വഴക്കിടും.. പിന്നെ അതു അവസാനിക്കുന്നത്‌.. കുടത്തിന്റെ തല തല്ലി പൊട്ടിച്ചും.. കസേരയുടെ കാലടിചോടിച്ചും ഒക്കെ ആവും.. പറ്റുമെങ്കില്‍ അവള്‍ക്കിട്ടും രണ്ടെണ്ണം! ..പിന്നെ സമാധാനമായി ഉള്ള ഉറക്കം.. എന്നേക്കാള്‍ ആ വീട് നോക്കാന്‍ കഷ്ടപെടുന്നത് അവള്‍ ആണ്.. എന്നിട്ടും അവളെ ഞാന്‍ വിഷമിപ്പിക്കുന്നു.. ഞാന്‍ അങ്ങനെ ഒരു വെല്ലുവിളിയാര്‍ന്ന തീരുമാനം എടുത്തു.. അവളെ ഇനി ഉപദ്രാവിക്കില്ല! പത്തിരുപതു കൊല്ലമായി അവളുടെ ഒപ്പം.. സ്ത്രീധനം കിട്ടിയതൊക്കെ പല വിധ കച്ചവടങ്ങള്‍ നടത്തി പരാജയപെട്ടു.. അങ്ങനെയാണ് ഇപ്പൊ നില്‍ക്കുന്ന പാറമടയില്‍ ജോലിക്ക് കയറിയത്.. കട്ടി പണിയാണ്.. അപകടം പിടിച്ചതും.. ഇന്നലെ തിരി കത്തിക്കാന്‍ വടം കെട്ടിയിറങ്ങിയ വാസു..വടം പൊട്ടി താഴെ വീണു..അവന്‍റെ കാര്യം കഷ്ടമാണ്.. രക്ഷ പിടിക്കുന്ന കാര്യം പടാന്ന മുതലാളി പറഞ്ഞെ ..എല്ലാം കണ്ടു മനം മടുത്തു!

പിറകില്‍ എന്തോ ബഹളം …! ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി രണ്ടു കോളേജ് പയ്യെന്മാര്‍ എവിടെയോ തിരുകി കയറാന്‍ നോക്കിയതാണ്! എല്ലാരും കുടി പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി ! ഇത്ര ധിറുതി പിടിച്ചു പോയാല്‍ ബാക്കി നില്‍ക്കുന്നവരെല്ലാം മണ്ടന്മാര്‍ ആണോ?? ക്ലാസ്സിലെങ്ങും കയറാതെ നടക്കുവ.. എന്‍റെ മൂത്ത മോനും ഇനി എങ്ങനെ ആണോ എന്തോ ..കോളേജ്ഇലെക്കെന്നും പറഞ്ഞു ഒരു ബുക്ക്‌ എടുത്തു ഇറങ്ങാം.. ആ ഒരു ബുക്ക്‌ ആണ് രണ്ടു വര്‍ഷമായി അവന്‍ കൊണ്ടു പോകുന്നത്.. ഇത്രയും കുറച്ചേ ഉള്ളു പഠിക്കാനെങ്കിലും അവന്‍ ഇതുവരെ ഒരന്നതിനും ജയിച്ചിട്ടില്ല.. പള്ളിക്കുടം കാണാത്ത എന്റെയല്ലേ മോന്‍.. അവന്‍ അങ്ങനെ ആയില്ലെങ്കിലെ അതിശയം ഉള്ളു! അവനു താഴെ രണ്ടു പെന്ന്കുട്ടികള്‍ .. ഒരാള്‍ എട്ടിലും .. മറ്റേതു പത്തിലും ! മൂത്തതിനെ ഇപ്പൊ തന്നെ കെട്ടിച്ചു വിടാന്‍ പ്രായമായി.. പത്തില്‍ തന്നെ മൂനാം തവണയ.. ഇളയവള്‍ പത്തു കഴിഞ്ഞാലും ഇവള്‍ അവിടെ തന്നെ കിടക്കും.. എല്ലാം കൂടി ആലോചിച്ചിട്ട് .. ഹോ… പെട്ടന്നു പിറകില്‍ നിന്നും ഒരു വിളി …”സാധനം വാങ്ങിച്ചിട്ട് മാറാടെ… ബാക്കി ഉള്ളവര്‍ ഇവിടെ വെയിലും കൊണ്ടു കുറെ നേരമായി… ” ഹാ .. ഞാന്‍ മുന്നിലെത്തിയിരിക്കുന്നു..!! പോകറ്റില്‍ നിന്നും കാശ് എടുത്തു നീട്ടി ..”ഒരു quarter OCR ” .. അതും വാങ്ങി നടന്നപ്പോ വല്ലാത്തൊരു ആശ്വസം!.. പറമടയിലേക്ക് തിരിയുന്ന ആളൊഴിഞ്ഞ വഴിയില്‍ നിന്നും പച്ച വെള്ളം തൊടാതെ അതു കുടിച്ചു തീര്‍ത്തു.. കാലിനൊക്കെ ഒരു ശക്തി വന്നപോലെ .. തിരിഞ്ഞു വേഗത്തില്‍ നടന്നു…ഞാന്‍ എന്തിനു ആ നശിച്ച പണിക്കു പോയി ജീവന്‍ കളയണം..! വീടെതിയത് എന്നതെകാള്‍ വേഗത്തില്‍ ആയിരുന്നു.. അടുക്കളയിലേക്കു കയറി .” നായിന്‍റെ മോളെ..വയറു കത്തുന്നു വല്ലതും കഴിക്കാന്‍ എടുക്കു.. ” അതിനുള്ള മറുപടിയും…അവള്‍ക്കിട്ടുള്ള തൊഴിയും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.. പതുങ്ങിയ ഒരു കരച്ചില്‍… അതവസാനിക്കും മുന്നേ..മയക്കത്തിന്റെ…ബോധാമില്ലയ്മയുടെ പാറക്കെട്ടുകളിലേക്ക് ഞാന്‍ വടം കെട്ടി ഇറങ്ങിയിരുന്നു…

ഈ പാട്ടുംകേട്ട് ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന് വാച്ചെടുത്ത് നോക്കിയപ്പോള്‍ സമയം 12.30 കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ആരാണപ്പാ..ഈ നട്ടപ്പാതിരാക്ക് കടന്ന് പാടണത് എന്നായി ചിന്ത.പക്ഷെ ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടപ്പോള്‍ നല്ല പരിചയമുള്ള പാട്ട്.അതെ..അതു തന്നെ.പത്തിരുപത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് രാത്രിയില്‍ ഏകദേശം ഈ സമയത്തൊക്കെ ഞാനും ബാലസംഘവും ഈ പാട്ട് നാടുനടുങ്ങണ ഒച്ചയില്‍ തൊണ്ട പൊളിഞ്ഞ് പാടിയിരുന്നു.നല്ല തണുപ്പത്ത് മൂടി പുതച്ച് കിടന്നപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ മൊത്തം ഒരായിരം ലില്ലി പൂക്കള്‍ വിരിയിച്ച് കുളിരോടെ,സുഖമോടെ ‍ഞാന്‍ ആ പഴയ കരോള്‍ ഗാനം പാടി.സാന്താക്ലോസ് വേഷം കെട്ടി നടന്ന ആ കാലം ഓര്‍ത്തെടുത്തു.

എനിക്കന്ന് പത്ത് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സ് പ്രായം കാണും.ക്രിസ്തുമസ് അവധിക്ക് സ്കൂള്‍ പൂട്ടി നില്‍ക്കണ സമയം.വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ വാനരസംഘത്തിന്‍റെ മീറ്റിങ്ങുണ്ട്.പിന്നെ ആകെ ബഹളമാണ്.ക്രിസ്തുമസിന് നാലഞ്ച് ദിവസം മുമ്പാണ് ഞങ്ങള്‍ സാന്താക്ലോസ്,ഞങ്ങളുടെ ഭാഷയില്‍ പറയുകയാണെങ്കില്‍ ക്രിസ്തുമസ് അപ്പൂപ്പന്‍ കെട്ടിയിറങ്ങാന്‍ തീരുമാനമെടുക്കുന്നത്.തീരുമാനം കൈക്കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ തര്‍ക്കമാണ്.കൂട്ടത്തില്‍ എല്ലാര്‍ക്കും കെട്ടണം സാന്താക്ലോസിന്‍റെ വേഷം.അത് നടപ്പില്ലല്ലോ.ഒടുവില്‍ തര്‍ക്കം മൂത്ത് തമ്മില്‍ പിടിയും വലിയുമാകുമ്പോള്‍ കൂട്ടത്തിലെ ഒന്നൊന്നര തടിയനായ ഒരുത്തനുണ്ട്,അവന്‍ കായബലത്തിന്‍റെ പിന്‍ബലത്തില്‍ ക്രിസ്തുമസ് പപ്പാഞ്ഞി വേഷം പിടിച്ചു വാങ്ങൂം.ഞങ്ങള്‍ എലുമ്പന്‍സ് ‍ടീം മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അത് സമ്മദിക്കുകയും ചെയ്യും.

വേഷം കെട്ടുന്നയാളെ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ സാമഗ്രികള്‍ ഒപ്പിക്കാനുള്ള ഓട്ടമാണ്.ആദ്യം തേടുന്നത് സാന്താക്ലോസിന്‍റെ ചിരിക്കുന്ന മുഖംമൂടിയാണ്.അതിന് അന്ന് 25 രൂപയോളം വിലയുണ്ട്.ഞങ്ങള്‍ അവരവരുടെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് 2ഉം 3ഉം രൂപയൊക്കെ വെച്ച് തെണ്ടി പിരിച്ച് 25 രൂപ കഷ്ടിച്ച് തികയ്ക്കും.രണ്ട് വാനരന്‍മാര്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെ കടയിലേക്കോടി മുഖംമൂടിയും വാങ്ങി വരും.25 രൂപയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന മുഖംമൂടി വിലകുറഞ്ഞ ലോക്കല്‍ സാധനമാണ്.അതിന്‍റെ താടിയും മീശയുമുണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്ന പഞ്ഞി ഇളകി അവലക്ഷണം പിടിച്ചതുപോലെയാണിരിക്കുന്നത്.അത് ഒട്ടിച്ച് ശരിപ്പെടുത്തണം.പശ വാങ്ങണമെങ്കില്‍ കുറഞ്ഞത് 5രൂപയെങ്കിലും വേണം.വീട്ടില്‍ ഇനിയും കാശിനു ചെന്നാല്‍ ഓടിക്കും.അതുകൊണ്ട് വട്ടമരത്തിന്‍റെ കറകൊണ്ട് (ഇന്നത്തെ തലമുറ വട്ടമരം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകുമോ,എന്തോ..!)താടിയും മീശയും ഒരു പരുവത്തിലങ്ങു ഒട്ടിച്ച് ഒപ്പിക്കും.

ഇനി വേണ്ടത് സാന്താക്ലോസിന്‍റെ കൈയിലൊരു വടിയാണ്.വൃത്തിയായി അലങ്കരിച്ച ഒന്ന്.നല്ല നീളത്തിലും കനത്തിലും ഒര് കമ്പ് വെട്ടി ചെത്തി മിനുക്കി ഷേപ്പാക്കി വൃത്തിയായി തോരണമൊക്കെ ഒട്ടിച്ച് കമ്പിന്‍റെ അറ്റത്ത് മുകളിലായി രണ്ട് ബലൂണ്‍ കൂടി കെട്ടുമ്പോള്‍ സാന്താക്ലോസ് കൈയില്‍ കൊണ്ടു നടക്കുന്ന വടി റെഡി.

അടുത്തത് സാന്താക്ലോസിന്‍റെ കുപ്പായമാണ്.അത് ഒപ്പിക്കുന്നതാണ് വലിയ തമാശ.നല്ല ചുമന്ന കളറിലെ കാലറ്റം വരെ നീളമുള്ള കുപ്പായമാണ് വേണ്ടത്.ഞങ്ങള്‍ വാനരസംഘം വരുമാനമില്ലാത്ത,തൊഴിലില്ലാത്ത,സ്പോണ്‍സര്‍മാരില്ലാത്ത പാവം കിടാങ്ങളല്ലേ.ഞങ്ങള്‍ കുപ്പായം എവിടുന്ന് ഒപ്പിക്കാനാണ്.അതിനും ഞങ്ങള്‍ വഴി കണ്ടെത്തി.വാനരസംഘത്തിലെ ചുണക്കുട്ടികള്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെ അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേച്ചിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടും.

ചേച്ചി ചുവന്ന കളര്‍ നൈറ്റി ഉണ്ടോ..?

ഇല്ലല്ലോ..!

ചേച്ചിയുടെ മറുപടി ഇല്ല എന്നാണെങ്കില്‍ അടുത്തവീട്ടിലേക്കോട്ടമായി.നാലഞ്ച് വീട് കയറി ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും എവിടേലും ഏതെങ്കിലും വീട്ടില്‍ ചുവന്ന നൈറ്റി കഴുകിയിട്ടേക്കുന്നത് കണ്ണില്‍ പെടും.എടുത്തോട്ടെ എന്നൊന്നും ചോദിക്കാന്‍ നില്‍ക്കില്ല.അതും പൊക്കി വാനരസംഘം വിജയശ്രീ ലാളിതരായി മടങ്ങിയെത്തും.

ഇനി വേണ്ടത് ഒര് തലയിണയും ഒരു ചുറ്റ് കയറുമാണ്.സാന്താക്ലോസിന്‍റെ കുടവയര്‍ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണിത്.തലയിണ വയറില്‍ ഫിറ്റ് ചെയ്ത് നന്നായി കെട്ടി വെയ്ക്കും.കുടവയര്‍ റെഡി.

ഇത്രയും റെഡിയായി കഴിഞ്ഞാല്‍ അവസാന ഐറ്റത്തിനു വേണ്ടി ഓട്ടം തുടങ്ങും.നാട്ടുകാരെ കള്ള ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ത്താന്‍ ഒരു ഡ്രം ആവശ്യമാണ്.അതിന്‍റെ ഭീകരമായ ഒച്ചകേട്ട് വേണം നാട് നടുങ്ങാന്‍.ഒരു ഡ്രം വാടകയ്ക്ക് എടുക്കണ കാര്യം ആലോചിക്കാന്‍ കൂടി കഴിയുമായിരുന്നില്ല.250രൂപയാണ് ഇടത്തരം ഡ്രമിന് ഒരു ദിവസം വാടക.25 രൂപ ഒപ്പിച്ച കഷ്ടപ്പാട് ഞങ്ങള്‍ക്കറിയാം.അതിനും പരിഹാരമുണ്ടാക്കി.കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു വാനരന്‍റെ അച്ഛന്‍ എക്സൈസിലാണ്.അവന്‍റെ വീട്ടില്‍ ചെന്ന് വാറ്റ് ചാരായം പിടിച്ച 2 കിടിലം കന്നാസുകള്‍ സംഘടിപ്പിച്ചു.പാവങ്ങളുടെ ഡ്രം റെഡി.

പിന്നെ രാത്രിയാകാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള നീണ്ട കാത്തിരിപ്പാണ്.വൈകുന്നേരം 6 മണി മുതല്‍ സാന്താക്ലോസിനെ ഒരുക്കാന്‍ തുടങ്ങും.ആദ്യം കുടവയര്‍ ഫിറ്റ് ചെയ്യണ ചടങ്ങാണ് നടത്തുന്നത്.പിന്നെ ചുവന്ന നൈറ്റി അണിയിക്കും.അവസാനത്തെ ഡ്രസ് റിഹേഴ്സല്‍ കൂടി കഴിയുമ്പോഴേക്കും സമയം 9 മണിയാകും.

9 മണിക്ക് കാഹളം മുഴങ്ങും.കന്നാസില്‍ കമ്പു വീഴും.ആരവങ്ങള്‍ തുടങ്ങും.നാട് വിറകൊള്ളും.വാനരസംഘത്തിന്‍റെ വരവ് മാളോരറിയും.

ഞാനായിരുന്നു സംഘത്തിലെ ആസ്ഥാന പാട്ടുക്കാരന്‍.എന്‍റെ ചീവിടുപോലുള്ള ഒച്ച ഒരു വീട്ടില്‍ മുഴങ്ങി കഴിഞ്ഞാല്‍ അത് അടുത്ത പഞ്ചായത്ത് വരെ ചെന്ന് വരവറിയിച്ച് തിരിച്ചു വരും.അത്രയ്ക്ക് കെങ്കേമമാണ്.

സാന്താക്ലോസുമായുള്ള യാത്ര ബഹുരസമാണ്.ഒരിക്കല്‍ നമ്മുടെ സാന്താക്ലോസ് തടിയനെ പട്ടി കടിക്കാന്‍ ഓടിച്ചു.കൊടുത്തു സാന്താക്ലോസ് പട്ടിയുടെ പള്ളയ്ക്കിട്ടൊരു കീറ്.പട്ടിയുടെ അണ്ടകടാഹം വരെ കലങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകണം.വേറൊരിക്കല്‍ സാന്താക്ലോസ് തുള്ളിക്കൊണ്ട് നിന്നപ്പോള്‍ വയറ്റില്‍ കെട്ടിവെച്ചിരുന്ന തലയിണ അഴിഞ്ഞുപോയി.അവന്‍റെ ഒടുക്കത്തെ തുള്ളനിന് എന്‍റെ വക ഒരു വിമര്‍ശനവും ഞാന്‍ പാസാക്കി.ഞാന്‍ ആരുന്നെങ്കില്‍ തകര്‍ത്തേനെ എന്നൊരു വാല്‍ക്കഷ്ണവും.

ചിലമാന്യന്‍മാര്‍ ഗേറ്റ് തുറക്കില്ല.ഞങ്ങളെ പുച്ഛമാണ്.ആ വീടിനു മുന്നിലായിരിക്കും ഞങ്ങളുടെ കലാപ പരിപാടികള്‍ പിന്നെ പൊടി പൊടിക്കുക.തൊണ്ട പൊട്ടുമാറുച്ചത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ അവിടെ നിന്നു പാടും.

” ഉണരു ഉണരു സോദരരേ..”

രക്ഷയില്ലെന്നറിഞ്ഞാല്‍ കന്നാസിലിട്ട് കൊട്ടി വീട്ടുകാരെ പുകച്ചു പുറത്ത് ചാടിക്കും.തെറി വിളിയും എത്രയോ കേട്ടിരിക്കുന്നു.cultureless peoples..!

ഇങ്ങനെയൊക്കെ എന്തു രസമായിരുന്നു കുട്ടിക്കാലത്തെ ക്രിസ്തുമസ് രാത്രികള്‍.പിരിഞ്ഞു കിട്ടുന്ന നാണയത്തുട്ടുകള്‍ കൂട്ടിവെച്ച് ക്രിസ്തുമസിന് ഞങ്ങള്‍ കേക്കു വാങ്ങിക്കും.എല്ലാവരും ചേര്‍ന്ന് അത് മുറിക്കും.എന്നിട്ട് അയല്‍പക്കത്തെ വീണ്ടുകളില്ലെല്ലാം വിതരണം ചെയ്യും.കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു ഹാപ്പി ക്രിസ്തുമസും പാസാക്കും.ജീവിതത്തില്‍ ഇത്രയും സന്തോഷിച്ച ദിവസങ്ങള്‍ വേറെയുണ്ടായിട്ടില്ല.അതൊന്നും ഇനി തിരികെ കിട്ടില്ലല്ലോ..!

കട്ടിലില്‍ കിടന്നുകൊണ്ട് വീണ്ടും ആ കരോള്‍ ഗാനത്തിന് കാതോര്‍ത്തു.ഇപ്പോഴത് കേക്കണില്ല.ആ സംഘം വേറെ ഏതോ ദിക്കിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടാകണം.പതിയെ ഞാന്‍ മയക്കത്തിലേക്ക് വീഴുമ്പോള്‍ ആ കരോള്‍ ഗാനം വീണ്ടും എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഉണര്‍ന്നു..

“യഹൂദിയായിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍
ഒരു ധനുമാസത്തില്‍ വിടരും രാവില്‍
രാപ്പാര്‍ത്തിരുന്നു അജപാലകര്‍
ദേവരാഗം കേട്ടു ആമോദത്തോടെ
അന്നു തിങ്കള്‍ കല പാടി ഗ്ലാറിയ..”

അമ്മിണി..നീ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവള്‍ ആയിരുന്നു..

Maratt.L.T

വള്ളിചെടികളാല് പടര്ന്നു പന്തലിച്ചു നില്ക്കുന്ന കൊടിമരവും മുദ്രാവാക്യങ്ങള് ചുമപ്പിച്ച കല്മതിലും നിഗൂഡതകള് തളംകെട്ടിനില്ക്കുന്ന ഭീകരനായ ലൈബ്രറിയും കടിച്ചാല് പൊട്ടാത്ത ബോണ്ടയും ഉണ്ടംപൊരിയും ചിരിക്കുന്ന കാന്റീനും പ്രണയം തളിര്ക്കുന്ന മരത്തണലും ഇടനാഴിയും കഴിഞ്ഞ സമരക്കാലത്ത് വികലാംഗയായ ജനല്പാളിയും ഒരിക്കലും നന്നാകില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും പോത്തിനോട് വേദമോതുന്നതുപോലെ ഉപദേശങ്ങളുടെ കെട്ടഴിക്കുന്ന ഗ്രേസിക്കുട്ടി ടീച്ചറും ചിന്തകള് വിരിയുന്ന സ്മോക്കേഴ്സ് കോര്ണറും എന്റെ ചെരിപ്പുകള്ക്ക് തേയ്മാനം സംഭവിച്ചിട്ടും അനുകൂലമായ ഒരു മറുപടി ഇന്നേവരെ തന്നിട്ടില്ലാത്ത,എന്നേക്കാള് ഒരോണം കുറച്ചുമാത്രം ഉണ്ടിട്ടുള്ള നന്ദനാകുര്യനും നടമാടുന്ന സ്ഥിരം ഫോര്മുലകളുടെ ലോകത്തുനിന്ന് മനസ്സ് ചൂടേറിയ ധ്രുവത്തിലേക്ക് കടന്നു.

ഇപ്പോള് ഇന്ദുലേഖ ടീച്ചറിന്റെ ഫിസിക്സ് ക്ലാസ് ബാല്ക്കണി ഒഴിഞ്ഞ് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.അതൊരു പുതിയപ്രവണതയല്ലലോ.പണ്ടുമുതല്ക്കേ ബുദ്ധിജീവി ചിത്രങ്ങള് അഥവാ അവാര്ഡ് പടങ്ങള് കാണാന് ആളുകയറാറില്ലല്ലോ.ഞാന് പിന്നെ ടിക്കറ്റെടുത്ത് മുന്സീറ്റിലിരുന്ന് ഉറങ്ങി വീഴുന്നത് വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല കേട്ടോ.രാവിലെ വീട്ടിന്നിറങ്ങിയപ്രോള് അമ്മ ഓര്മ്മിപ്പിച്ചിരുന്നു.

‘അച്ഛന് ചിലപ്പോള് ആ വഴി വരും.’

സംഗതി അതാണ്.അച്ഛന് വന്നാലോ.ഞാന് നല്ല കുട്ടിയല്ലേ.
പക്ഷെ,ഇപ്പോള് എന്നെ അലട്ടുന്ന പ്രശ്നം അതല്ല. അറുപതിനോടടുത്ത അതോ അറുപതു കഴിഞ്ഞോ,അറിയില്ല.ഇന്ദുലേഖ ടീച്ചറിന്റെ ഇനിയും നരച്ചിട്ടില്ലാത്ത മുടിയാണ്.ഒരൊന്നൊന്നര മുടി തന്നെ.ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു.നാല്പ്പത്തെട്ടു വയസ്സുള്ള എന്റെ അമ്മയുടെ തലയിലെ പകുതിയിലേറെ മുടി നരച്ചിരിക്കുന്നു.ചിലപ്പോള് ടീച്ചറ് വെയിലൊന്നും കൊള്ളാതെ അകത്തുനിന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നതു കൊണ്ടാകും.വീടിനു വെളിയിലും ഇറങ്ങില്ലായിരിക്കും.അതല്ലങ്കില് എന്തെങ്കിലും എണ്ണയോ മറ്റോ..എന്തായാലും അമ്മയോട് ടീച്ചറിന്റെ ശിഷ്യത്വം സ്വീകരിക്കാന് പറയണം.അമ്മയ്ക്ക് ഈ കാര്യത്തിലൊക്കെ വല്യ താല്പര്യമാണ്.എന്തിന് അമ്മ വരെ പോകണം.എന്റെയൊരു പെങ്ങളുണ്ടല്ലോ.കണ്ണാടിക്ക് മുന്നില് നിന്നാല് അവള്ക്ക് ചോറും വേണ്ട നീരും വേണ്ട.നാലു പെമ്പിള്ളാരെ കാണാന് ഇറങ്ങണ സമയത്ത് ഈ പാവത്തിന് സ്വന്തം സൌന്ദര്യം കാണാന് പോലും ചിലപ്പോള് കഴിയാറില്ല.അതൊരു കഥ.

ഞാനെന്ത് മണ്ടനാണെന്നു നോക്കണേ.സത്യം അതൊന്നുമല്ല.ടീച്ചറ് എന്നെപ്പോലുള്ള വിഡ്ഢികളെ പറ്റിക്കാന് മുടിയും കറുപ്പിച്ച് ഇറങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്.മുടി ഭംഗിയായി ഡൈ ചെയ്തിരിക്കുന്നു.അമ്പടാ..അറുപത്കാരിയുടെ യൌവന രഹസ്യം ഇപ്പോഴല്ലേ പിടിക്കിട്ടിയത്.

ഇത് ടീച്ചറിന്റെ മാത്രം കാര്യമല്ല.ആര്ക്കും വയസ്സായി നടക്കാന് വയ്യ.അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയ്ക്കും കിളവനും കിളവിയും ആകാന് വയ്യ.മകന്റെ യൌവനം കടം വാങ്ങിയ രാജാവിന്റെ കഥ എവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.എന്തായിരിക്കും പ്രായം ചെന്നവര്ക്ക് യൌവനത്തോടിത്ര പ്രിയം.അതോ യൌവനവും വാര്ദ്ധക്യവും തമ്മില് എന്തെങ്കിലും ശത്രുത കാണുമോ.കാണുമായിരിക്കും..

ഒരുത്തരത്തില് പറഞ്ഞാല് വാര്ദ്ധക്യം ദുരിതമാണ്.കല്യാണം കഴിഞ്ഞ മക്കളുള്ള മാതാപിതാകന്മാരുടെ കാര്യമാണ് അതിലെറെ കഷ്ടം.ചൊവ്വയില് താമസമുറപ്പിക്കാന് ഓടിക്കിതയ്ക്കുന്ന മക്കള്ക്ക് അവരെ നോക്കാന് സമയമില്ലത്രേ.അങ്ങനെ കഥാന്ത്യത്തില് ജന്മം നല്കിയവര് ഭാരമാകുമ്പോള് വൃദ്ധമന്ദിരങ്ങളുടെ മള്ട്ടി കളറ് പരസ്യങ്ങള്ക്ക് പിന്നാലെ മക്കള് കൂട്ടം പായുകയും വൃദ്ധമന്ദിരങ്ങളുടെ ഇരുളടഞ്ഞകോണില് പാവം വൃദ്ധജനങ്ങള് ബ്ലാക്ക് ആന്ഡ് വൈറ്റ് ഓരാമ്മകള് താലോലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഞാന് ഇങ്ങനെ കാടുകയറി എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്.എന്റെ വീട്ടില് തന്നെയുണ്ടല്ലോ ചില ഉത്തരങ്ങള്.
“ആരാണ് പൈപ്പിങ്ങനെ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നത്.?” “ഇങ്ങനെയാണോ ചോറു പൊതിയുന്നത്?” “ടി.വി ക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് ഉറങ്ങാതെ അകത്തെങ്ങാനും പോയിക്കിടക്കരുതോ?” ഇത്യാതി ചോദ്യങ്ങള് ഞാന് അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് നേരെ ദിവസേനെ പ്രയോഗിക്കുന്നതാണ്.പക്ഷെ പത്തെണ്പതു കഴിഞ്ഞ അമ്മൂമ്മയെ കുറ്റം പറയാതെ അമ്മൂമ്മയുടെ പക്ഷത്തുനിന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോള് എനിക്കും ഉത്തരം മുട്ടിപോകുന്നു.
വയസ്സ് ഒരുപാടായില്ലേ.ഓര്മ്മക്കുറവ് ഉണ്ടാകും.പൈപ്പ് അടക്കാന് മറന്നതാണ്.
എന്റെ ഇഷ്ടം അമ്മുമ്മ എങ്ങനെ അറിയാനാണ്.അമ്മൂമ്മയുടെ പഴഞ്ചന് സ്റ്റൈലില് ചോറുപൊതിഞ്ഞു.
ഞാന് ക്രിക്കറ്റ് കാണുമ്പോള് അമ്മൂമ്മ ടി.വിക്ക് മുന്നിലിരുന്ന് ഉറങ്ങിയാല് കുറ്റം പറയാന് പറ്റുമോ.
ഇങ്ങനെ എല്ലാവരും മാറി ചിന്തിച്ചാല് തീരാവുന്ന പ്രശ്നമല്ലേ ഉള്ളൂ.പക്ഷെ ചട്ടുകം പഴുപ്പിച്ച് വെച്ചാലും ചിന്തിക്കില്ല.അതു ലോക സത്യം.

ഒരര്ഥത്തില് കാലത്തിന്റെ തിരിച്ചുപ്പോക്കല്ലേ വാര്ധക്യം.ഓര്മ്മകള് മാഞ്ഞു തുടങ്ങുകയും പഴയ കുട്ടിത്തത്തിലേക്ക് മനസ്സ് ചാഞ്ചാടുകയും ചെയ്യുന്നൊരവസ്ഥ.ആ സമയത്ത് സ്നേഹിക്കാന് കൂടി ആരുമില്ലാതിരുന്നാല്…എന്തൊരു കഷ്ടാണ്.
വയസ്സാകുന്നതിനു മുന്പേ മരിച്ചിരുന്നെങ്കില്.അതാകുമ്പോള് യൌവനത്തിന്റെ കൊട്ടിഘോഷിക്കലും കഴിഞ്ഞ് കാലത്തിന്റെ തിരിച്ചുപോക്കില്ലാത്ത,ദുരിതമില്ലാത്ത സുന്ദരയാത്ര.അല്ലെങ്കില് എന്റെ കുട്ടികളുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചു വര്ഷത്തിനകം തന്നെ എനിക്കും എന്റെ ഭാര്യയ്ക്കും വൃദ്ധസദനം ബുക്ക് ചെയ്യേണ്ടി വരും.ചിലപ്പോള് ആ സമയത്ത് വയസ്സായവരെയെല്ലാം ഭൂമിയില് നിന്ന് നാടുകടത്തുമായിരിക്കും.ചന്ദ്രനിലേക്കോ ചൊവ്വയിലേക്കോ മറ്റോ.ശാസ്ത്രം യുവത്വത്തിന്റെ പ്രസരിപ്പോടെ പുരോഗമിക്കുകയല്ലേ.എന്നാല് ഒരിക്കല് കാലത്തിനും വയസ്സാകില്ലേ?ചുമ്മാ ഒരു തോന്നല്.

കോളേജ് ബെല്ല് മുഴങ്ങിയപ്പോള് ഞാന് വീണ്ടും പഴയ കുളിര്മയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി.
അപ്പോള് സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് വേഗത്തില് പായുന്ന ഇന്ദുലേഖ ടീച്ചറിന്റെ ഇരുണ്ട മുടിനാരുകള് എന്തോ ചോദിച്ചില്ലേ.
“തനിക്ക് എന്നാണ് വയസ്സാകുക?”
“എനിക്കും വയസ്സാകും..”ഞാന് ചിരിച്ചു.

2009 ഒക്ടോബര് 4 ലക്കം മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപതിപ്പില് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കഥ.

പ്രസീദ്ധീകരിച്ചതിന്‍റെ ഒന്നാം വാര്‍ഷികം..അത് കൊണ്ട് വീണ്ടും പോസ്റ്റു ചെയ്യുന്നു

Passing out students from schools and colleges are always talking about how much they love their schools or colleges, a few days prior to their farewell. I have pondered and pondered, but have been unable to find an answer up until a couple of days back. Being blessed with a lot less homework, complemented by a natural ruminating tendency, can do wonders in greasing the so called “gears” in your brain – of course, in a situation devoid of entertaining-electronic-gadgets or what we call EEGs. Being final years students, and having experienced a few situations when EEGs eluded our schedule, we found ourselves going over those days when we were still cool in school (hey, that rhymes!!), those first few months in college when all we did was complain and crib about “how much we missed school” – to be brief, “days that go way back”. I hit jackpot during one of our discussions on our first day at college. The discussion was, as always, most entertaining. But it got me looking at my first day in college in a new light – in a more analytical (but enjoyable) sense of how I have come a long way from then.

For the sole benefits of entertainment and a couple of rib-tickling laughs, if not, sniggers – here’s how my first day in college went:

The date escapes my memory but it was mid – july when I started the next part of my “adventurous” life journey called College. I considered myself lucky getting into Amrita, what with those endless TNPCEE and new syllabus confusions, anybody in the 2006 – 2010 batch is lucky to be in amrita. One of the questions my “non-amritian” friends always haunt me with is “Why Amrita?” and I always say (still do) grown up stuff like, “excellent placement record, ambience, infrastructure, etc etc” and the very same question came when my friends called me up the day before college re-opened. And I knew then and there, Amrita was a place to fear. That drove me into having one of the many sleepless nights I have had that night.

The next day dawned nice and bright, I remember because I couldn’t help wondering why God was being so cruel (haven’t we all?) – the weather was an exact opposite of my mood, cloudy with a chance of tears. My dad, very kindly, offered to drop me at college so many kilometers away and I realized this is how kids (including me), who start school anew, feel. But I was thankful that my dad was going to be there and I wouldn’t have to feel lost among new faces. I did have friends from my school coming to Amrita but they were in different departments and I dint feel any better.

The journey to college was quick or it was because I was distracted by all those gruesome images of myself at the end of the day popping into my head. I reached in time for the induction ceremony to be held at the Amriteshwari hall, waved my dad goodbye and was soon joined by my friends (felt a whole lot relieved). I felt so completely out of place in one of the most beautiful campuses I have ever seen. We settled into Amriteshwari hall a few minutes later, unfortunately we had to sit with our own departments and I grudgingly let out a “See you later” and sat down with my “friends-to-be”. Nobody spoke a word or even turned their heads when I sat. Apparently quite a few of them knew each other already and saw them chattering away, which made me even morose.

The induction began with the lighting of the lamp and speeches from the pro-chancellor – Swami Abhayamrita Chaitanya and some guests. The speeches included anecdotes and messages. A couple of anecdotes later, I felt warm, cheered and welcome. I am sure everybody did. The ceremony lasted 3 hours or so after which first years from every department were scheduled for tours around the college – to get to know our ways around the enormous campus. Assembling in front of the ever-famous Saraswathi statue gracing the campus, the non-initiated “grouping” of boys and girls presented itself. Being a born “chatterbox” and “socialite”, holding my tongue through the induction ceremony was one of the hardest things I ever had to do. A few minutes into the afore mentioned “grouping”, I found myself a friend and someone to talk to. God wasn’t so cruel after all, I concluded.

But my happiness was “ever so” short lived. We were giving tours in the alphabetical order. A-N was grouped into one and the rest were in another group. Being named “Vidya”, I was shipped into the latter. A grudging goodbye to my friend (her name starts with an ‘A’) later found me walking at the very end of the group, hoping that the tour would get over fast so that I could meet up with my friends. No sooner had the tour begun; I forgot that I was new to the place. The campus was amazing, I fused into the group naturally and as one we “ooed” and “aahed” at the buildings, the mountains, the peahens (in the workshop), the huge library (this one was my personal favourite) and everything else. We passed by other departments going through the tours and as luck would have it, I found some long lost friends of mine from school in the other departments. The day was getting better and better. Come lunch time and I found myself asking God for His forgiveness for having called Him cruel. The food in our plates was a feast fit for kings.

We were to be shown to our classrooms after lunch and we were asked to re-assemble at Sudhamani hall. I dragged (having had a heavy lunch) myself up the stairs to the venue. I found my friend and chattered away. A few minutes later, I was chattering away with almost all the girls in my class. Thanks to my good fortune, one of my classmates was also going to be my future bus mate, bus-stop mate and one of my friends with whom I would laugh with for years to come.

Feeling well-settled “we” started out to our class-to-be and at once decided that last bench it is, as has been my routine. Unfortunately, fate played its dirty game, yet again, through my so-called “friend”. I have never forgiven her for the fact that she made me sit in the very front of the class. After the tour and the seating arrangements with much grumbling and mumbling, we decided to push off to the canteen (was visibly brightenend!!) as we had nothing better to do.

We replenished ourselves with a lip-smacking light snack. Deciding that the day couldn’t get any better, we lucky “day scholars” waved good bye to the “not so lucky” hostelites and went to our respective bus stops to catch a ride home in our college buses for the very first time (atleast for me). The ride home was tiring, having tramped all over the campus. The art of sleeping in bus was still unknown to us being newbies, so my friend and I spent the journey home getting to know each other better and sharing experiences. That was when we got our first dose of “advise” right then, right there. One of mine or her experiences, I forget which one, was hilarious and as is the habit for both of us, we laughed out loud. A little too loud, sadly. One of the teachers in the bus called us to his seat and for the whole bus to watch, “advised” us. Heights of embarrassment, we achieved that on the very first day of college. Something, we still recollect, share with our juniors in the bus now and laugh about. The rest of the journey, fortunately only a few minutes, was spent in silence.

We got down at our bus-stop, spent a few minutes chatting, as is usual with “girls”, waved a happy “good-bye” and went our ways. I remember going home, eating my heart out and flopping down on the bed after a brief account, complete with cribs and complaints, to my parents. And that was how my first day in college went.

If I were asked to give my juniors a one-line account of my first year, I would tell them that the first year of college is where you get settled in. And amidst all the chaos and confusion, the bonds we make remains then, now and forever. College is the place to be and the first year is too special to be spent complaining and cribbing. My fourth year at college is at the brink of completion and I never get tired of laughing over all the fun and stupid things we did way back in the beginning.

This piece is all about my first day at college – embarrassing, stupid, morose, ebullient and what not. But in the end, I felt settled in. And it’s all thanks to God, fate, my good fortunes, my ever so co-operative friends and of course, last but not the least, my ability to talk non-stop.

By
Vidyalakshmi. P
IV Polymer Engineering,
Email id: vidlucky.nair@gmail.com

Prologue

The stare was unbearable. For every second he kept wondering, “What could it be that she is so serious about?” When it reached its threshold he muttered, “Tell me whatever it is that you want to share and stop staring at me like you are seeing me for the first time. I mean, for Goodness’ sake, just say something than trying to fill the air with frustration.”

It was only then that he saw her lips were trembling.

The Story

He noticed her on the first day at school. Just transferred to the school for “Plus One” he had not much friends there. He felt like he is all alone in the world as almost all other students formerly studied in the same school and were engaged in chatting with each other, but him. He knew he was stuck with this dumb fellow, who he knew from the tuition centre, for some days before the other students took him as one among them.

“Be damned,” he thought, “the day I decided to join this place. Almost everyone here has a distinction in S.S.L.C and they are choosing friends based on that. What am I going to do? Being a high-first class holder I might end up among the bottom dwellers.  I should have taken into consideration mom’s suggestion to join for commerce in another school. Well, that school is definitely better than this place.” And so went his thoughts.

However, by the end of the day he found out his fears were just the creations of his mind. He found some very good friends. Also, to his relief, he came to know that only a small fraction of the students are above the 500 marks limit and by the end of the day they were in a group and were discussing future strategies (?) .

Now we shall see some things about the girl. She, the most beautiful and popular girl in the class, also didn’t belong to the ‘high achievers’ group. But she had the charm which made her the most popular girl. She was very kind to everyone.  She had almost all the characteristics of a perfect heroine. But she haven’t learned classical dance and can’t sing [What a relief, eh?].

Anyways, he noticed her on the first day itself. [Yes, you guessed it. Also please gimme some credit as I said this in the first sentence itself.] He noticed her because of her qualities. He thought that she looked like a butterfly in that outfit. [She wore something like what Alice used in the story ‘Alice in Wonderland’ (?). Hmm…]

It will be too obvious if I say he went to her on the first day itself to be friends. Yeah, I know that you people are very clever to understand that. But… They didn’t even talk to each other till two weeks later. Not even a ‘hi’ or ‘hello’ or ‘good morning’ or ‘good afternoon’ and neither a ‘good evening’ was exchanged between them.

As I said, it was on a Monday that he felt someone scratching his shoulder. He was surprised to see it was her, his queen in dreams, scratching his shoulder for him. Nope, she was just calling him. Blame her fingernails.

“Hi”. The ice melted with a single, single syllable word from her mouth. Then they became really good friends and that too very fast. Nobody understood what was happening between them. Even those two persons, who got very close to each other in a very few days, didn’t really understand what has happened between them. Was it just good chemistry? (Physics? Geography? Logic? Anything? Whatever?) Or was it love? She cannot answer that question, still.

Though it remained a mystery for others and her, he was very much sure that its love. ‘The divine intervention of God’, ‘the nature’s conspiracy to unite two like beings’, so on and so forth. He began giving meanings to it. Of course it’s not just him who began to scratch the surface. His friends began to think out loud when he was around about the possibilities for her falling in love with him, about how she came to him for friendship, about they being so close to each other in a very short period. Their findings began to acquire the form of a research thesis. It seemed he would personally vouch for them if he was asked for the purpose of awarding doctorates to his friends. Dr. So and so with a doctorate in ‘Detecting love patterns’ sounds great, right?

He openly criticized his friends for giving other meanings for a holy relation of friendship, though he secretly congratulated them for pointing out the things he never noticed about her and her behavior around him. And thus one day he decided to tell her about the love he has for her and he decided to disclose this fact when they were alone after the school hours. [They are two and how can they be alone? This is a practical question asked by many people. So I asked the same, not because am dumb. Mind you.]

Anyways, as a pre-condition satisfying statement, he began to buy chocolates for her on an everyday basis. Slowly he increased the number of chocolates per day so that at one point the count reached 20. Well, he had considerable allowance of pocket money and was an expert in nicking Rs. 100 notes from his dad’s pocket. Though it would’ve been better for her to each so many chocolates daily as it could help her in gaining some weight, the thought of her becoming fat made him to force the D-day sooner. [He wouldn’t accept that his dad warned him about the increase in number of missing currency notes from dad’s pocket. Whatever. Duh!]

So the day came. The day he decided to express his love towards her. The day he would remember throughout the rest of his life. The day, which made him a wonderful man.

Evening. Him and her – alone in class room. He – sweating profusely. She – wondering why he soaked his hanky in sweat and thinking when he is going to put it down.

After 10 minutes of absolute silence, she asked him, “What happened to you? Why are you sweating and shaking? Is it fever or anything?”

No answer except for a blank look and even more sweating.

“Well, if you are not going to tell me what is happening to you I would like to tell you something which I had been wanting to tell you for quite some time”, she said.

Now it was she who had a blank look and life less stare. He was startled but the sudden development. He knew in his mind that she struck the chord and the same music is sounding in her heart. He looked at her and said in a sound lower than mumbling, “You can tell me anything. You know that, don’t you?” and he waited for her to speak.

But there was no response from her. This time he looked at her and saw that she was staring at him. “Eh? What is happening here? Staring competition?”

The stare was unbearable. For every second he kept wondering, “What could it be that she is so serious about?” When uneasiness reached its threshold he muttered, “Tell me whatever it is that you want to share and stop staring at me like you are seeing me for the first time. I mean, for goodness’ sake, just say something than trying to fill the air with frustration.”

It was only then that he saw her lips were trembling.

“Am sorry”

Two words. Just two words from her mouth and he was flapping like never before. He thought he would need a bed sheet to wipe his sweat on his face and tears which suddenly rolled out from his eyes. His thoughts, which sounded like, “Ahem, she is going to cry and fall onto my lap saying ‘I love you’. Yes, it’s definitely going to happen. How lucky am I? ”, changed to, “What in the world is she going to tell me now?”

“Why are you sorry? What are you sorry for?”

Wow, I think we should appreciate him for at least asking this than trying to run away.

And her reply was, “I love someone. He is not a student here.  He is doing his degree in Chemistry. I am really sorry not telling you about him till now.”

*Sob sob* – “Ah yes, the tear drama has started. Gotta find a bucket to collect those tears.”

“What? Chemistry? Girl, I am an aspiring Computer Scientist. What do you need a chemist for? To mix your child’s baby food?” and such were the questions which came up in his mind but he carefully avoided asking them. Anyways, he was eventually told the other guy’s name and whereabouts.

“So, what was it that you wanted to tell me?”

“Eh? Oh my God. Please help me out.” Then it suddenly struck him. He said, “Thank God. I was about to tell you a similar story. You know what? I came to this school as a girl, who I like, is studying in this school.”

“Is it?” Her astonishment could be read straight from her eyes.

“Oh yeah. I got admission in a better school, but I decided to come and join here so that I can see her every day.” Then he went on to describe the girl and her features. But she couldn’t identify the girl even after him telling her the name and batch. He thought, “How can you find her when there is no such girl in this whole school! Idiot!”

She went home that day with a lot lesser weighing heart as that weight got completely transferred to his heart with a lot more adding to self contempt and desperation. He went home with his held hanging low with the weight of his thoughts about how he was swept off his footing by the tide of truth. Then he found the gem which lay hidden under all this rubble.

“Never ever even think you understand a girl before she says you understand her.”

Epilogue

After some days…

“Why is she crying, dude?”

“I don’t know.”

“Aren’t you going to wait with her today?”

“Me? Nope. I gotta run. I have to get to the health club. See you. Bye. Take care.”

[Disclaimer: I took these incidents from my life and changed some things and added some twists and turns. No movie scripts are used as references, and if you have any doubt watch every Malayalam movie till date and verify your doubts.]



I blog at:

http://notesfrommrlazy.blogspot.com

Follow me on Twitter:

www.twitter.com/evyavan